Op de drempel

Zomer- en wintermensen, niets aan te doen

2010-07-09T21:07:00.010+02:00

Langzaam glijdt mijn zonnebril van mijn neus. Met de rug van mijn hand veeg ik het zweet van mijn neusbrug en vervolgens af aan mijn katoenen zomerjurk. De ventilator blaast warme lucht in mijn nek; mijn haren heb ik in een provisorische staart gebonden met een keycord. Warm is niet het goede woord, heet dekt de lading ook niet: het is een allesomvattende hitte. Elke beweging zorgt voor een extra laagje plakkerig zweet. De deodorant die "24 uur" bescherming biedt, heeft de strijd ook allang opgegeven en lijkt te berusten in zijn lot slechts een gele vlek in een wit hemdje te zijn.

Op straat zie ik een meisje met een lichte tred en een fleurig jurkje over de zinderende straatstenen huppelen. De hitte lijkt haar niets te doen. Het zweet dat bij mij zorgt voor uitgelopen make-up en futloos haar, zorgt bij haar voor een lichte schittering op haar bruine huid. Waar ik puffend en steunend mezelf voortsleep door de deken van warme lucht en mijn benen voelen alsof ze vastzitten in drijfzand, lijkt de warmte haar een extra zetje in de rug te geven. Zomer- en wintermensen, niets aan te doen.

Ik draai mijn hoofd weer af en lik het zoute zweet van mijn bovenlip. De thermometer geeft 35 graden aan. Code geel volgens het KNMI, maar de bevestiging dat het echt zo heet is, helpt niet mee om het hoofd koel te houden. IJsjes, koud water, voetenbadjes, mooie mannen die me koelte toewapperen met enorme palmbladeren; traag dwalen mijn gedachten af. Ik zucht nog eens diep en neem me voor morgen naar het strand te gaan. Mijn lijf bestaat uit drie verschillende tinten: lichtbruine voeten onder witte benen met bruine armen en een bruin hoofd. Het gaat een uitdaging worden om dat deze zomer nog egaal te krijgen, maar een poging kan nooit kwaad.

"Het is zo warm dat de mussen dood van het dak vallen", maar ondertussen heb ik nog nooit een mus ter aarde zien storten met een tongetje uit zijn snavel. Ik gun het zo'n mus ook niet. Meeuwen zijn een ander verhaal, die herrieschoppende en vuilnis plunderende beesten kan ik missen als kiespijn. Maar een meeuw die op je hoofd valt, daar pas ik dan weer voor. De ventilator draait zijn overuren en verplaatst nog wat warme lucht. Zou zo'n emigratie naar Noorwegen veel gedoe zijn?

De maand is voorbij: doet ze het of doet ze het niet?

2010-07-04T22:01:00.003+02:00

Het zit er op. Ik mag de televisie gewoon weer naderen én aanzetten. Een hele maand geen tv kijken; toen ik het bedacht én online aangekondigd had, vroeg ik me af waar ik in godsnaam aan begonnen was. Ik moet bekennen dat ik licht trillende handjes kreeg bij de gedachte alleen al. De eerste twee weken stonden dan ook in het teken van 'afkicken'; ik moest echt een hardnekkige gewoonte doorbreken en had steeds in mijn hoofd: "even de relaxen en de tv aan doen. Oh nee, dat mag niet...".

Maar na twee weken was die tv-aanzet-neiging compleet verdwenen en had ik mezelf al een ander ritme aangeleerd. Een ritme waarin de tv niet meer voor kwam. Ik merkte dat ik me 's avonds veel minder moe voelde dan wanneer ik de hele avond passief voor de buis had gehangen. Een veel frisser hoofd, gewoon door geen tv te kijken. Mike, it's amazing!

Van tevoren was ik al gewaarschuwd dat mijn optimistische veronderstelling dat ik zonder de tv zeeën aan tijd over zou houden wellicht wel eens tegen kon vallen. Dat blijkt inderdaad zo te zijn. Ook zonder tv te kijken is het nog nodig om 's avonds te ontspannen en het constant afwerken van je to do-lijstjes hoort daar niet bij.

En nu, dat is de vraag. Doet ze het of doet ze het niet? Met trots kan ik melden dat ik tot op de dag van vandaag de televisie nog niet aangeraakt heb. En wat mij betreft blijft hij ook lekker uit. Iemand nog een tv kopen ;)?

Een fris hoofd

2010-06-13T21:42:00.010+02:00

De eerste twee weken zonder televisie zitten er op! Wat was er niet? Twee weken geen Jan de Hoop (ja, ik mis Jan nog steeds..sue me!), geen verkiezingsdebat of uitslagenavond gezien en geen vuvuzela-irritaties.

Maar wat was er dan wel?

Tijd? Dat viel tegen. Want ongeveer gelijktijdig met #mgtv ontstond er een hardnekkige verkoudheid waardoor ik tot op de dag van vandaag hoest als een zeehond met bronchitis. En zo'n zeehond kun je, bleek, het beste in bed stoppen met fijn leesvoer in de hand. Zo zagen een aantal avonden er dan ook uit. Hierdoor ben ik wel bijna door 'Ik haal je op, ik neem je mee' heen, heb ik 'Bloghelden' bijna uit, ben ik al gestart in 'Niemandsland' en heb ik twee Viva's en een Intermediair gelezen.

Steun. Een verjaardag maakte de zaterdagavond een piece of cookie. Gastvrouw Gea vermeldde bij binnenkomst zelfs dat ik met een gerust hart de woonkamer kon betreden: de tv stond niet aan. Dinsdagavond kwamen twee collega's mijn beroemde curry proeven en woensdagavond kookte de vriend van collega Joanne voor me. Zij waren zelfs zo aardig om de verkiezingsuitslag alleen via de radio te volgen.

Nu het WK van start is gegaan, is de tv-dichtheid in de openbare ruimte ook sterk toegenomen. Nu draait deze uitdaging er voornamelijk om thuis niet meer voor de tv te hangen, maar je moet de kat, eh...zeehond natuurlijk niet op het spek binden. Als ik het kan vermijden, doe ik dat dus. Zo zat ik gisteren tijdens een lunch netjes met mijn rug naar de tv:

Dit scherm op Den Haag Centraal was bijna niet te ontwijken:

Nu ik op de helft ben, kan ik al een aardige balans opmaken. Ik mis de tv 's avonds helemaal niet. Ik vind het heerlijk om nu alle tijd voor een boek te hebben en merk dat ik veel minder moe ben. Toch vind ik het lastig om activiteiten te verzinnen die niets met een computerscherm, Twitter, iPad, boek of tijdschrift te maken hebben en waarmee ik wel gewoon even kan relaxen.

Ik mis de tv 's ochtends nog wel. Rustig wakker worden voor de tv met een kop koffie en een bakje muesli blijkt muurvast in mijn systeem te zitten. Een goed alternatief hiervoor heb ik nog niet gevonden. Het voordeel is wel dat mijn ontbijttijd drastisch gedaald is.

Maar het grootste voordeel van twee weken geen tv is dat ik een stuk frisser in mijn hoofd ben en dat ondanks de onsmakelijke symptomen van de verkoudheid! Ik kop de volgende twee weken dan ook met gemak in, schat ik zo.

Ontwenningsverschijnselen #mgtv

2010-06-03T22:29:00.012+02:00

De uitdaging gaat me niet in de koude kleren zitten. Amper bekomen van de eerste tv-loze avonden lag ik dinsdag de gehele dag ziek in bed.

Na vele uren extra slaap, was ik klaar met mijn bed en wilde ik niets liever dan onder mijn dekbed op de bank tv-kijken. Desnoods een paar van die slechte Tell Sell-reclames of zielige dieren die gered moeten worden op Animal Planet. Maar nee, dekbed, bank en boek it was.

Gelukkig sta ik niet alleen in mijn strijd tegen de tijdvretende tv. Via Twitter en de reacties op dit blog laten veel mensen weten ook al tijden geen tv meer te kijken. Sommigen hebben het hele apparaat zelfs weggedaan of het kabelabonnement opgezegd. Omdat ik nog rekening te houden heb met mijn zusje en huisgenote Mariska, zal dat hier niet gaan lukken. Maar de tips die ik binnenkrijg, zijn wel erg handig! Om ze bij de hand te houden, verzamel ik ze hier in de rechterkolom. Ik hoor gelukkig alleen positieve ervaringen van een leven zonder tv, dus dat geeft de burger moed. En met alle succeswensen en steunbetuigingen zou ik fluitend de maand door moeten komen.

Om het risico op verveling tijdens de maand zonder tv zoveel mogelijk te beperken, kreeg ik van @Boekenmeer een ebook aangeboden: Niemandsland van Guurtje Leguijt. Bedankt Arjen! Het boek staat klaar in mijn iBooks.

Ik ben nu halverwege het boek Bloghelden van Frank Meeuwsen. Het boek, prachtig opgemaakt door @10inc en @Rust, beschrijft de geschiedenis van 10 jaar webloggen in Nederland en leest heerlijk weg. Zeer geschikt om de eerste dagen #mgtv door te komen.

Voor weblogbegrippen was ik er met mijn eerste weblog ook redelijk vroeg bij: september 2002. Toen was ik nog heel schattig Pretty in Pink en schreef ik überkneuterige blogstukjes. Toch lazen ruim 100 unieke bezoekers per dag mee met mijn 'avonturen' tijdens een Oriflameparty, de kerstdagen of onze nieuwe vissen in de vijver...Dat waren nog eens tijden! Dat ik met die pareltjes Bloghelden niet gehaald heb, verbaast me. Gelukkig heeft Frank het goed gemaakt door een blog te wijden aan mijn uitdaging.

Dag 1 en 2 #mgtv: Zou Jan de Hoop mij al missen?

2010-05-31T19:27:00.008+02:00

Zondagochtend bij het wakker worden schoot het door mijn hoofd: ik ga dus echt een maand lang geen tv meer kijken. Twijfel stak meteen de kop op: ik heb wel vaker een wild idee en na een nachtje slapen lijkt het ineens allemaal weer anders. "En hoe moet ik dan even rustig wakker worden op de zondagochtend?" "En dan mis ik de finale van America's Next Top Model!" Hierdoor wist ik meteen weer waarom ik deze uitdaging met mezelf ben aangegaan: ik wil me helemaal niet druk maken over het wel of niet missen van een programma!

Vol goede moed begon ik aan dag 1 van een 'Maand geen TV' (hashtag #mgtv op Twitter). De ochtend was een eitje: een paar van die suffe gezondheidsprogramma op RTL4, waarvan ik de titels niet eens weet, mis ik echt niet. De rest van de dag was ik aan het spreken op een regionale bijeenkomst van Stichting B12 Tekort, piece of cookie. Maar in de trein terug begon er al iets te kriebelen.

Ik was moe, snotverkouden en het eerste dat in mijn hoofd op kwam was: "straks even lekker op de bank tv kijken". Nee dus. Een beetje twitteren op mijn iPad en daarna lekker op tijd mijn bed ingedoken. Dag 1 #mgtv overleefd.

Vanochtend ontbijten zonder Jan de Hoop. Het was te doen en ik vermoed dat hij mij niet gemist heeft.

Loeren naar de zwarte kast in de hoek van de kamer zit er nog dieper ingesleten dan ik dacht: ik vraag me dus blijkbaar af wat ik moet doen nu ik geen tv mag kijken. Terwijl ik echt meer dan genoeg te doen heb!

Ik merk nu al duidelijk dat tv kijken voor mij puur een gewoonte is. Ook staat het voor mijn gevoel synoniem aan ontspanning: 'even lekker niets doen', 'even relaxen', 'even met de voetjes omhoog'. Volgens verschillende sites duurt het drie weken tot een maand voordat je een nieuwe gewoonte aangeleerd hebt. Een maand geen tv moet dus precies genoeg zijn...

De uitdaging: een maand geen tv

2010-05-29T19:46:00.005+02:00

Ik heb een chronisch gebrek aan tijd. Altijd wil ik meer doen in de 24 uur die een dag heeft. En elke keer frustreert het me dat het niet lukt. Mijn hoofd loopt over van ideeën, mijn to do-lijstjes nemen reusachtige proporties aan en mijn agenda puilt uit. Maar waar haal ik extra tijd vandaan? Voor me uit starend op de bank zie ik ineens de oplossing: de t.v.

Ik keek eens goed naar het zwarte apparaat dat zo'n prominente plek inneemt in de woonkamer en besefte dat ik veel te vaak een beetje voor de buis hang, niets te doen. Niets te doen! Dat past niet echt bij een hoofd vol ideeën, reusachtige to do-lijstjes en een uitpuilende agenda. Maar het tv-kijken is een gewoonte geworden en staat in mijn hoofd synoniem voor 'even lekker niets doen'. Maar zodra ik het ding aanzet, verandert het 'even' in een hele avond en voordat ik het weet, is het alweer de hoogste tijd om te gaan slapen.

En word ik nou echt blij van het kijken naar een groepje Amerikaanse meiden die strijden om de zoveelste titel America's Next Top Model? Is mijn leven leeg en zinloos als ik een aflevering van Ugly Betty mis? Het antwoord is natuurlijk: nee! En daarom daag ik mezelf uit deze sleur te doorbreken.

Vanaf morgen, zondag 30 mei 2010, raak ik een maand lang de afstandsbediening niet meer aan. Geen 'dan wens ik u een hele mooie dag' van Jan de Hoop meer 's ochtends, geen gezever van RTL Boulevard meer tijdens het eten (waarom kijk ik dat überhaupt?!?), geen series meer die ik echt-absoluut-niet-mag-kan-en-wil-missen en vooral geen lamlendig gehang op de bank meer, starend naar weer een flutprogramma als ik een avond thuis ben.

Aangezien ik hopelijk meer dan genoeg tijd overhoud, zal ik op dit blog bijhouden hoe dit experiment verloopt: mijn ups en downs en wat ik zoal met al die vrijgekomen tijd doe. Hopelijk kan ik in de komende maand ein-de-lijk eens al die boeken die al tijden op mijn nachtkastje liggen lezen, bloggen dat het een lieve lust is, ideeën die al tijden liggen te verstoffen uitwerken en mijn iPad-hoesjesbusiness tot een groot succes maken. En het belangrijkste doel van deze maand geen tv: in mijn (nieuwe) functie als voorzitter Stichting B12 Tekort weer nieuw leven inblazen.

Ik ga de uitdaging met mezelf en het grote zwarte tv-monster aan!

Kort verhaal, geschreven voor de Elle Literatuurwedstrijd

2010-05-09T21:14:00.006+02:00

Een aantal maanden geleden schreef Elle een literatuurwedstrijd uit. De opdracht luidde: schrijf een verhaal met daarin irrealistische ingrediënten. Magisch realistische en surrealistische verhalen vind ik geweldig en dus deed ik een poging. De winnaar staat inmiddels in de Elle en dat ben ik helaas niet. Graag deel ik mijn verhaal alsnog:

Traag knipper ik met mijn valse wimpers. Mijn ademhaling gaat moeizaam. Mijn huid voelt gebarsten en mijn armen en benen kan ik niet meer bewegen. Zijn ze er nog wel? Ik kan niet zien waar ik ben, maar weet wat er gebeurd is. Ik ben afgedankt en dit is mijn einde.

Op mijn negende vond ik een Elle tussen een stapel oude kranten en de platgedrukte verpakking van een pak muesli. Een lang blond meisje met perfect witte tanden in een stralende glimlach leek me te hypnotiseren met haar staalblauwe ogen. Vanaf het moment dat ik dat covermodel zag, wist ik dat ik wilde worden zoals zij. Perfect.

Ik had er alles voor over. Ik zocht uit hoe ik aan de Elle kon komen en besteedde er elke vrije minuut en al mijn zakgeld aan. Elke tip, elke beautytruc volgde ik nauwgezet op. Mijn wenkbrauwen epileerde ik tot de perfecte boogjes, mijn zout-en peperkleurige haar knipte en kleurde ik volgens de laatste trend, make-up bracht ik dagelijks met chirurgische precisie aan. Bij elke minuscule verandering voelde ik het tintelen van binnen.

Op mijn vijftiende werd mijn harde werken beloond. Terwijl ik probeerde te beslissen welke kleur oogschaduw ik zou kopen, werd ik op mijn schouders getikt door een gezette man. Aan zijn pols blonk een gouden horloge en zijn haren zaten glimmend strak naar achteren gekamd. Hij stelde zich voor als ‘Michael’ en liet me zijn visitekaartje zien. Mijn Engels was beperkt, maar het belangrijkste begreep ik onmiddellijk: hij werkte voor een gerenommeerd modellenbureau en wilde dat ik langs zou komen. Ik knikte ja. Een week later stapte ik in een vliegtuig en liet mijn grauwe Poolse omgeving achter. Geen informatie, alleen zicht op transformatie.

Bij aankomst in Amerika tekende ik een contract, gaf ik mijn paspoort en leven af en stapte ik een schijnwereld in. Mijn eigen werkelijkheid was ik al lang geleden ontvlucht, die had ik achtergelaten tussen de stapel oude kranten en de platgedrukte verpakking van een pak muesli.

Op de eerste dag van mijn nieuwe leven bleek dat mijn amateuristische werk niets voorstelde vergeleken met de veranderingen die het modellenbureau voor me in petto had. Er werd gemeten, gewogen, gekeurd en misprijzend geschud met hoofden. Er moest minder ‘mij’ en meer ‘model’ zijn. Het grote schaven en kneden, de weg naar perfectie, begon.

Ik herinner me nog de twijfel die af en toe de kop opstak. Ik wankelde op een dunne scheidslijn tussen zelfvertrouwen en perfectie en mijn oude incomplete zwakke ik. Het kneden en schaven was soms pijnlijk. Perfectie bleek hand in hand te gaan met afzien en hard werken. Maar langzamerhand werd de pijn minder, voelde het kneden zelfs fijn. Daar wat vulling, hier er wat af. Als warme was in de handen van mijn maker, veranderde ik langzaam in een pop en raakte ik mezelf, mijn niet-perfecte ik, kwijt.

Ik ontmoette mijn grootste vijand: eten. Ik telde elke calorie die mijn lichaam binnenkwam, woog mijn eten zorgvuldig af en kon dagen leven op alleen een appel en water. Als ik honger had zocht ik troost bij mijn vriend perfectie. Mijn lippen smeerde ik in met speciale olie waardoor ze groter werden en in mijn oren werden gaatjes geschoten. Als ik in de spiegel keek, herkende ik mezelf niet meer. Mijn glimlach was stralend wit, mijn haren blond en mijn ogen staalblauw. En wie was ik bovendien? Ik begon te vergeten.

Tijd. Daarmee betaalde ik de weg naar mijn succes. Mijn tijd was niet langer van mij, maar van mijn modellenbureau, de fotograaf, de ontwerper, de visagist, de sportinstructeur, de chauffeur. Fotoshoots, modeshows en feestjes volgden elkaar in rap tempo op. Mijn tijd bleek schaars en eindig, er was haast geboden. Ik bleek een houdbaarheidsdatum te hebben en deze kwam met rasse schreden dichterbij. Ik zag het in de ogen van mijn makers. Steeds vaker wachtte ik alleen maar. Wachten totdat ik weer een fotoshoot had, wachten op de volgende modeshow.

Vandaag werd ik eindelijk weer eens meegenomen. Na een lange rit stopten we bij een loods. Terwijl ik wilde uitstappen werd het ineens donker. Vaag voelde ik een paar sterke armen die me optilden, mijn armen en benen zwabberden in het luchtledige. “Sorry” hoorde ik iemand fluisteren.

En nu lig ik hier en is er niets. Een pop heeft alleen een leven als een ander dat wil. En dat van mij wil niemand meer.

De Haagse transformatie

2010-04-21T21:31:00.004+02:00

Als ik iets doe, dan doe ik dat graag goed. Wanneer ik dus verhuis naar een voor mij tot dan toe onbekende stad, dan wil ik me die stad zo snel mogelijk eigen maken. Het was dus zaak mezelf te transformeren van nuchtere Noorderling naar rasechte Hagenees. Of in ieder geval naar iets dat minder lijkt op een nuchtere Noorderling en iets meer op iemand die in Den Haag woont. Tijd dus voor een inburgeringscursus.

Gelukkig vond ik al snel via Twitter een echte rasechte Hagenees die bereid was deze zware taak op zich te nemen. In 10 stappen zorgt hij ervoor dat ik qua kennis, accent en houding niet onder doe voor mijn stadsgenoten. Zo weet ik nu dat ik bij de bakkers Hans en Frans moet zijn voor een Haagse Kakker, een gevuld krentenbrood met spijs. En dat de eigenaar van de beste ijssalon in Den Haag, Florencia, omgekomen is doordat zijn stropdas bleef haken in de ijsmachine. En de beste snackbar in Den Haag? De Vrijheid, zonder twijfel. Nu moet ik nog wel zo'n Haagse Kakker eten, een ijsje halen bij Florencia en een friet met bij De Vrijheid, maar een kniesoor die daar oplet.

Ook mijn Haagse taalvaardigheid wordt getraind. Ik heb zinnen uit het Haags vertaald naar het Nederlands en als klap op de vuurpijl heb ik hét Haagse lijflied ingezongen met een Haags accent. Oh oh Den Haag! De oren van mijn inburgeringsdocent piepen waarschijnlijk nu nog. Hij vertelde tot tranen toe geroerd te zijn door mijn Drents accent met een Haags randje...Op het programma staat nog het schrijven van een Twitter sonnet waarin ik Den Haag lof toedicht.

En dan ben je zo goed bezig met het inburgeren: loop je elke ochtend trots je Haagse huis uit, de Haagse straat op, ondertussen "goedemôhgen, fène dag" roepend naar de buren, val je tijdens de lunchpauze op je werk genadeloos door de mand. Ineens liggen je collega's gierend van het lachen onder de tafel, enkel en alleen door het woord 'kapje', het eerste en laatste plakje van een brood. Hier dus 'kontje' geheten. Kontje! En ook 'slof', 'verstaffen' en 'waar heb je die weg?' is hier niet bekend. En ik maar denken dat ik Nederlands sprak. Die nuchtere Noorderling zit dieper in mij dan ik dacht...

Het OV in het Wilde Westen

2010-03-14T15:51:00.001+01:00

Nu ik bijna twee maanden in het Wilde Westen vertoef, heb ik genoeg ervaring opgedaan met het plaatselijke openbaar vervoer om een heel boek te kunnen schrijven. Ik hou het voor nu bij een blog. Hoewel ik dat boek niet uitsluit.

Sinds de dag dat ik me wekelijks als een rasechte forens in de trein begeef, vraag ik me af: waarom moet er zo nors gekeken worden en waarom mag je vooral niet laten merken dat je je omgeving waarneemt? Er wordt hier in de trein nauwelijks een woord gewisseld, er worden blikken geworpen waarvan je normaal gesproken op de loop zou gaan (ware het niet dat je je in een rijdende trein bevindt) en wanneer je iemands luchtbel per ongeluk laat knappen door hem of haar aan te stoten, kun je je helemaal bergen.

Hoe ik ook mijn best doe om me aan te passen aan deze treinambiance, het lukt me niet erg goed. En ergens moet ik daar volgens mij juist blij om zijn. Ik praat namelijk gewoon tegen mensen in de trein. Ja, tegen wildvreemde mensen. Als er iets opvallends gebeurt of ik ram iemands schouder uit de kom met mijn laptoptas, dan bespreek ik dat met de desbetreffende medepassagier. Voor mij de normaalste zaak van de wereld, maar aan de verbaasde blikken te zien zijn veel mensen dat niet meer gewend. Gelukkig wordt er meestal wel heel vriendelijk gereageerd. Ik zie soms zelfs een glimpje dankbaarheid, omdat ik hen een excuus geef zich even uit hun luchtbel te begeven.

Er is nog iets wat ik niet begrijp. Het is hier vele malen drukker in de trein dan in het noorden en toch rijden hier de kleinste, oudste en smalste treinen die ik ooit gezien heb. Allemachtig, wat zijn die treinen hier klein! Ik kan niet fatsoenlijk in een vierzits zitten zonder de persoon tegenover me met mijn knieën aan te raken. En zie je in een drukke trein een zitplek bij het raam? Succes! Om op die plek te komen, zul je je in allerlei bochten moeten wringen, krampachtig moeten proberen niet op iemands tenen te gaan staan (wat altijd mislukt) en uiteindelijk kun je dan met samengeknepen billen naast iemand schuiven. Met je tassen op je schoot gepropt, als een wereldvreemde huisvrouw die eenmaal per jaar met de trein naar de Huishoudbeurs gaat. Dat er hier meer mensen op minder vierkante meters wonen en dat dat krap kan zijn, dat snap ik. Maar hee, je kunt het ook overdrijven.

Nog zo'n fijn vervoersmiddel: de bus. Nu heb ik het al sinds mijn jeugd niet op bussen. Ik fietste vroeger liever 24 kilometer door een hagelstorm dan dat ik in een klamme, stinkende, overvolle bus ging zitten. Maar door een zich herhalend fietsenprobleem (de voorband van mijn eigen fiets is ook al lek...) ben ik steeds op de bus aangewezen om naar de piepkleine trein te reizen. Meestal moet ik staan en daardoor ontwikkel ik momenteel zeer gespierde kuiten. Ik moet me namelijk zo schrap zetten om niet de hele bus doorgeslingerd te worden dat 10 minuten in de bus gelijk staat aan een uur krachttraining in de sportschool. Ook de armspieren worden getraind wanneer je aan zo'n prachtig, maar eigenlijk volstrekt onhandig lusje hangt.

Uitstappen is bij zo'n overvolle bus op z'n zachtst gezegd een uitdaging. Eerst moet je je langs een horde onbeweeglijke mensen wurmen, vervolgens vouw je je arm zodanig dat je kunt uitchecken met je OV-chipkaart en dan: spring! Als je een lange, blonde vrouw met een laptoptas op haar rug en een handtas over haar schouder uit de bus ziet springen, dat ben ik.

En zo kan ik nog wel even doorgaan; er valt altijd wel iets te beleven in het openbaar vervoer hier in het Wilde Westen. Maar als je me nu even wilt excuseren: ik ga mijn fietsband plakken.

Alles anders

2010-03-06T23:55:00.011+01:00

Radiostilte sinds 10 januari van dit jaar. Dat valt bijna niet goed te praten. Nu heb ik een goed excuus. Althans, ik vind het een goed excuus. Jij mag daar uiteraard na het lezen van dit blog je eigen mening over vormen.

Het begon allemaal met een tweet op 4 januari van dit jaar. Voor ik het goed en wel doorhad, zat ik in volle tevredenheid hard te werken in een mooi oud grachtenpand in Delft. Groningen-Delft is geen afstand die je op dagelijkse basis wilt afleggen. Er moest dus onderdak gezocht worden en rap ook.

Een maand lang mocht ik bivakkeren bij vriendin A. in Rotterdam. Helemaal goed. Nu noemt ze de plek waar haar huis staat ‘Rotterdam’, maar het bleek gewoon een klein, aan Rotterdam schurkend dorp te zijn, IJsselmonde genaamd. Mijn beeld van de Randstad liep daar meteen een flinke deuk op: hoezo is alles altijd bereikbaar? No way! De laatste bus ging al om 19.20 uur.

Dit OV-mankement probeerde ik op te lossen met een grandioos fietsenplan. De fiets van vriendin A. stond namelijk ongebruikt in de gang. Op dag 1 vond ik na het drie keer verdwalen in de tunnels onder de ringweg, de weg naar het station. Rood aangelopen en met verkrampte benen, omdat het zadel voor mij veel te laag was. Op de terugweg heb ik bij een benzinestation de pompbediende lief aangekeken en daarna kon ik fluitend mijn weg vervolgen. Op dag twee vond ik de fiets met een platte voorband bij het station. Grommend ben ik teruggelopen naar de rand van Rotterdam. Einde grandioos fietsenplan.

Maar goed, ik dwaal af. Er werd ondertussen natuurlijk druk gezocht naar een eigen plek in het Wilde Westen. Lange tijd stond Utrecht op plaats 1 in de waar-gaan-we-wonen-top-vijf, maar deze gezellige studentikoze stad werd van de troon gestoten door Den Haag. Mooie stad achter de duinen en zo. Het complete gebrek aan kennis over Den Haag weerhield me er totaal niet van om hier daadwerkelijk te gaan wonen. Net zo snel als ik mijn nieuwe baan gevonden had, werd de verhuizing naar het politieke centrum van Nederland ingezet.

Bij de verhuizing vanuit mijn ouderlijk huis naar Groningen, nu alweer zo’n zes jaar geleden, bleek een trailer geschikt voor een paard, groot genoeg te zijn om alle spullen van mij en mijn zusje te vervoeren. Nu bleek bij het inpakken dat we de grenzen van onze woning in Groningen de afgelopen jaren goed hadden opgezocht. Er was een trailer met ruimte voor twee paarden nodig. We maakten met deze kar in elk geval wel een prachtige boerenentree in Den Haag.

Al mijn hele leven heb ik in het Hoge Noorden gewoond. Vanaf nu ga ik mijn geluk beproeven in het Wilde Westen. Een nieuwe echte baan, een nieuw huis, een nieuwe stad, dus zeg maar gerust: een heel nieuw leven. Als newbie in Den Haag zijn me al genoeg dingen opgevallen om de komende tijd weer flink te kunnen bloggen. De radiostilte is dus voorbij. Het le(v)zen kan weer beginnen!

Pak de trein: zo beleeft u nog eens wat!

2010-01-10T21:27:00.022+01:00

De laatste tijd reis ik weer vaker met de trein. Lange reizen van twee uur of meer. Lang genoeg om uitgebreid mijn medepassagiers te bestuderen, een boek te lezen, weg te dromen op de muziek uit mijn iPod en door de ramen naar buiten te staren. Vaker met de trein reizen leidt (lijdt) ook tot vaker ergens stranden. Ik zal het verhaal van de trip naar Nijmegen niet weer oprakelen, die is voor het nageslacht bewaard.

Op 17 december trof de sneeuw Nederland voor het eerst en ik strandde wederom. Ditmaal in Utrecht. Toen ik 's middags vertrok vanuit een dichtbesneeuwd Groningen had ik al zo'n vermoeden dat de terugreis wel eens lastig kon gaan worden. Maar goed, ik ben niet vies van een beetje risico nemen en vol goede moed ging ik naar mijn afspraken. Om tien uur 's avonds arriveerde ik op Utrecht Centraal waar het grote heilige blauwe bord er zo uitzag:

Het leek wel alsof de NS een flashmob georganiseerd had: minutenlang stonden mensen om zich heen te staren of te bellen met het thuisfront om vervolgens collectief stil te zijn wanneer de beroemde NS 'ding-dong' te horen was. Wanneer het bericht: "Wegens de weersomstandigheden rijden er geen treinen, houd de omroepen in de gaten voor meer nieuws" voor de duizendste keer herhaald werd, zuchtten de mensen diep en gingen weer verder met staren, bellen en NS-personeel informatie ontfutselen. Maar zodra er omgeroepen werd dat er ergens één trein vertrok, braken er hordes mensen los uit het stilstaande publiek en renden met een wanhopige blik in hun ogen naar het desbetreffende perron.

Helaas zat daar steeds geen trein naar Groningen bij en van de berichten van het NS-personeel werd ik ook niet echt vrolijk. Er ging misschien, wellicht, maar we weten het niet zeker nog een trein ergens midden in de nacht via Arnhem naar Groningen, maar no way dat ik het ging riskeren om nogmaals te stranden op horrorstation Arnhem. Toen er zelfs gesproken werd over "een overnachting regelen voor gestrande passagiers", lees: veldbedden in sporthallen, besloot ik over te gaan op het inschakelen van hulptroepen. Ik heb die nacht heerlijk geslapen in de kamer van een vriendin en kon 's ochtends mijn reis naar Groningen weer uitgerust hervatten.

Bijna een maand later heeft de NS haar zaken nog steeds niet op orde en blijft het reizen met de trein op zijn zachtst gezegd een avontuur. Treinen rijden niet en als ze wel rijden, niet op tijd. Ze komen op compleet andere perrons aan dan de planning aangeeft en je aansluiting vertrekt vervolgens ook van een ander perron. Tijdens de treinreizen kun je nu nergens meer zeker van zijn, dus klamp ik bij de minste twijfel een conducteur aan. Vorig week werd ik nog half uitgelachen bij mijn vraag of de trein waar ik met één voet in stond wel naar Groningen ging: "wat grappig dat alle mensen zo onzeker zijn" lachte hij. Fijn dat het NS-personeel er de humor wel van inziet.

Afgelopen vrijdag waagde ik me aan een reis van 3,5 uur met maar liefst twee keer overstappen en wonder boven wonder reed alles op tijd en kwam ik op de geplande tijd aan in Groningen. Tja, verwachtingen worden snel overtroffen als je deze naar beneden hebt bijgesteld.

Dee Kaa & IJ

2010-01-06T23:18:00.019+01:00

Goed, ik beken. Ik ben niet altijd een begenadigd Bedrijfskundige geweest met een voorliefde voor organisaties, processen, Business Development en bedrijfskundige luchtfietserij. In een ver en grijs verleden heb ik twee jaar van mijn leven doorgebracht op Hogeschool Schoevers. Juist, die van de secretaresses. De verplichte typecursus blijkt achteraf zo ongeveer het enige nuttige te zijn dat ik heb opgestoken van twee jaar Toeristisch Management.

Het waren wel twee memorabele jaren en dat was voornamelijk te danken aan de diversiteit van mijn klasgenoten. Vooral de rijkeluisdochters (want mannelijke klasgenoten waren nauwelijks te bekennen) zorgden regelmatig voor hilarische hoogtepunten. Zo was het al snel duidelijk dat geld geen enkele rol speelde in hun leven. En daardoor was de waarde van geld al helemaal onbekend gebied. Tijdens een klassikale brainstormsessie over de bestemming van het volgende schoolreisje opperde de advocaatdochter 'New York'. Dat deze keuze iets boven mijn budget ging leek haar nogal te verbazen. Háár vader betaalde dat 'gewoon'.

Ondanks het Hbo-niveau van de opleiding, bleek kennis over gezonde voeding schaars. Tijdens het lunchen werd er door de allermagersten afkeurend neergekeken op mijn pistoletje. Zelf zaten deze meiden aan een pakje crackers met niets en een kopje thee. Wist je trouwens dat je van thee ook dik kunt worden? De manier om zo min mogelijk calorieën in je thee te krijgen is door het zakje eenmaal en vooral snel door het water te halen. Precies genoeg voor een ietsepietsje kleur.

De opening van de Bijenkorf in Groningen zorgde voor een ultiem voorbeeld van de kloof tussen de rijkeluisdochters en mij. Tijdens een pauze had ik alvast polshoogte genomen bij de nieuwe aanwinst in de grootste winkelstraat. Eenmaal terug hingen een aantal klasgenoten aan mijn lippen. Welke merken ze zoal verkochten? Ik somde een lijst met merken op die ik voorbij had zien komen: Diesel, Dept, G-Star en Dee Kaa & IJ. De ogen van mijn toehoorders werden groter en vol ongeloof werd mijn uitspraak herhaald: Dee Kaa & IJ? Dee Kaa & IJ? Het is Donna Karan New York! Ik zal nog eens aan ze denken wanneer ik in New York een DKNY-outfit scoor.

Goede voornemens?

2010-01-03T23:05:00.015+01:00

De overvloedige kerstdagen zijn weer achter de rug, de poedersuiker is weer uit de mondhoeken geveegd en de champagneglazen staan weer in de kast. Tijd om de kale januaridagen op te vullen met goede voornemens. Of je ze nu hebt of niet, iedereen houdt zich er op de een of andere manier mee bezig. Ruwweg zijn er drie groepen te onderscheiden: de mensen met de standaard goede voornemens, de mensen die altijd heel hard roepen dat ze goede voornemens zo'n onzin vinden en de mensen met de ik-wil-een-goed-voornemen-dat-niemand-anders-heeft.

De eerste groep start elk nieuw jaar met dezelfde goede voornemens: afvallen, stoppen met roken, meer bewegen en 'meer tijd voor mezelf'. Op 1 januari, wanneer de ogen moeizaam open gaan na een nachtje feestgedruis en de kerstkilo's extra zwaar wegen, wordt er vastbesloten een strijdplan bedacht om het dit jaar wél te gaan halen. Gesterkt door de precies goed gepositioneerde reclame op radio en tv begint men enthousiast aan de uitdaging. Een week en een paar nieuwjaarsborrels later, blijkt het toch lastiger dan gedacht en in februari vallen de goede voornemens onherroepelijk in het water. Over het woord 'goede voornemen' wordt collectief niet meer gesproken en gelukkig houdt ook de commercie wijselijk haar mond.

De groep die om het hardst roept dat ze goede voornemens zo'n onzin vindt en dat ze zich hier helemaal niet mee bezig houdt, blijkt zich hier verbazingwekkend veel mee bezig te houden. Telkens wanneer het woord 'goede voornemen' valt, kunnen ze zich niet inhouden om te roepen: "Oh, daar doe ik niet aan! Als ik iets wil veranderen, dan kan dat het hele jaar door." Om vervolgens het hele jaar door juist helemaal niets te veranderen.

De laatste groep wil graag laten zien dat zij het dit jaar helemaal anders doen. Met een origineel goed voornemen laten ze zich graag van hun meest interessante kant zien. Het staat natuurlijk goed wanneer je op de nieuwjaarsborrel je collega's kunt aftroeven met een goed voornemen als: 'dit jaar wil ik dichter bij mijn innerlijke schoonheid komen' of 'ik ga me meer bezighouden met de onderkant van onze maatschappij'. Na het standaardrijtje 'afvallen-stoppen met roken-meer bewegen' zorgt dit voor een klein spotlightmomentje. Helaas zijn de anders-dan-anders voornemens, ondanks alle goede bedoelingen, vaak snel vergeten. En ook al is een goed voornemen een persoonlijk streven, desinteresse van je omgeving over je voortgang is killing.

Of ik nog goede voornemens heb? Natuurlijk! Ik wil graag afvallen, meer bewegen, meer tijd voor mezelf, dichter bij mijn innerlijke schoonheid komen en me meer bezighouden met de onderkant van onze maatschappij. Maar eerlijk gezegd vind ik goede voornemens zo'n onzin.

Bijgelovig

2009-12-30T22:51:00.008+01:00

Elke keer dat ik wat afklop, bedenk ik me dat ik een stukje ongeverfd eikenhout voor in mijn tas moet regelen. De regels van bijgelovige rituelen luisteren namelijk nogal nauw en eigenlijk klop ik dus al jaren voor niets af. Op een paar gelukstreffers na, maar ik ben meestal niet in de directe nabijheid van een eikenboom. Nog mazzel dat het steeds zo goed is gegaan.

Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik best hoog scoor op de schaal van bijgelovigheid. Zo loop ik zonder erbij na te denken om een ladder heen en nooit eronderdoor. En ik pieker er niet over om een paraplu binnen te openen. Je snapt de horror die zich van mij meester maakte toen ik een tijdje terug het kantoor binnenstapte en hordes collega's met een opengeklapte paraplu op hun bureau zag. De elektrische luxaflex werkte niet meer en de paraplu's werden gebruikt als zonnescherm. Ik kon de drang om ze allemaal dicht te klappen nog net weerstaan.

Meestal gebruik ik de afzweringtechnieken als schadebeperking. Zo besloot ik laatst, vlak voor ik ging genieten van een welverdiende nachtrust, mijn telefoon nog even op te schonen. Ik drukte op een 'yes', toetste mijn pincode in en pas bij het opnieuw opstarten begon het me te dagen. Ik had mijn telefoon wel erg rigoureus opgeschoond: alles was teruggezet naar de fabrieksinstellingen. Vervolgens sliep ik die nacht bizar slecht en kwam ik 's ochtends bijna te laat op mijn werk doordat de kat vlak voor vertrek een beker water over een stekkerdoos gooide. En de brug stond open, ik zou het bijna vergeten.

Met een diepe zucht ging ik aan het werk en terwijl ik me veilig waande achter mijn bureau, kwam een collega even buurten. Ze nam plaats op de vensterbank en plantte haar voet mét schoen op mijn bureau. Ik schoot meteen in bijgeloofmodus. Een schoen op tafel brengt ongeluk en ondanks de voet die erin zat besloot ik acuut maatregelen te nemen. Ik beroofde een andere collega van een zakje zout en gooide dit over mijn linkerschouder. Even dacht ik er nog over om ook een glas stuk te gooien, maar dat gaf toch iets teveel rotzooi.

Of het nu toeval was of niet, na het zoutstrooien bleef verder ongeluk me bespaard. Goed voornemen voor 2010: een mooi ongeverfd stukje eikenhout op de kop tikken. Wat zal ik een goed jaar krijgen.

Hypnose

2009-12-29T21:44:00.024+01:00

Jaren terug (mag je al vroeger zeggen als je 28 jaar bent?) werd er op een doodnormale doordeweekse dag gebeld. Op zich niet zo vreemd, dat gebeurde wel vaker. Maar dit keer hing Rasti Rostelli aan de lijn. Die hypnotiseur met zijn enge doordringende ogen en dat eeuwige kettinkje op zijn hand. Goed, het was niet Rasti himself die belde bleek al snel. Maar de boodschap was helder: wij als gezin werden uitgenodigd om zijn nieuwste show bij te wonen. Gratis.

Onze nieuwsgierigheid won het van onze verbazing over deze wel erg aparte en wanhopige techniek om publiek te krijgen en zo zaten wij een paar weken later in een grote zaal helemaal klaar voor een spetterende show. Want hee, gratis betekent natuurlijk niet dat je niets mag verwachten. Het gevoel dat wij speciaal uitgenodigd waren verdween al snel als sneeuw voor de zon toen we de rest van ons dorp ook in de zaal zagen zitten.

Bij de intro ging het al mis. In een vlaag van verstandsverbijstering voelde ik mijn arm de lucht in gaan bij de vraag: "zijn er vrijwilligers?". Er daar stond ik dan op het podium, samen met een stuk of wat andere sufferds. Had Rostelli ons nu al onder hypnose gebracht om ons het podium op te krijgen? Daar liet hij dan heel knap niets van merken tijdens de instructies die we kregen om daadwerkelijk onder hypnose te komen. De ultieme test was het moment dat je rechterarm op commando omhoog ging, wat natuurlijk erg verdacht was achteraf.

Omdat mijn arm voor de tweede keer op rij een eigen leven leek te leiden, stond ik een aantal minuten later met een citroen in mijn mond. Een citroen die inderdaad ontzettend zoet en sappig was en ik had inderdaad vreselijke dorst. Gelukkig zijn er geen beelden van de gulzigheid waarmee ik de citroen naar binnen heb gewerkt. Ik heb nog net het schilletje niet opgegeten.

Vlak na het eten van de citroen werd ik wakker. Met een kort en streng knikje gaf Rostelli te kennen dat ik meteen het podium moest verlaten. Het gevoel dat ik nu alles zou missen van de wondere wereld van hypnose sloeg al gauw om in opluchting. De vrijwilligers die nog wel op het podium stonden, zagen kaboutertjes onder een theedoek, liepen huilend over het toneel toen de kaboutertjes verpletterd werden en haalden de raarste capriolen uit. Daar was die citroen van mij een lachertje bij.

In het programma 'Ik weet wat jij deed', wat overigens niet bijster goed gepresenteerd wordt door Jan Smit, zag ik laatst hoe gemakkelijk iemand weer onder hypnose gebracht kan worden. Ik besefte met een schok dat ik uit mezelf wakker geworden ben. Straks loop ik al die jaren in een hypnosesluimerstand rond en val ik met een knip van Rostelli's vingers meteen weer in slaap. Ik hoop dat hij nooit meer belt.

Ice ice baby

2009-12-28T23:32:00.016+01:00

Met mijn handen in de lucht en een brede glimlach op mijn gezicht maakte ik vandaag een vreugdedansje door het kantoor. Mijn collega's keken me aan alsof ik nu toch echt compleet gek was geworden, terwijl ze ondertussen toch aardig wat van me gewend zijn. Ik had een paar seconden voordat ik in jubelstemming raakte, dit bericht gelezen op AD.nl:

"Nederland kan zich na nieuwjaar gaan opmaken voor een extreem koude periode die minimaal 10 dagen gaat duren. De minimumtemperaturen kunnen gaan zakken tot min 15 graden. Overdag zal de temperatuur niet boven de -5 uitkomen."

Van berichten als deze word ik juist ontzettend warm van binnen. Ik zie me meteen weer zwieren over langgerekte vaarten, onderweg af en toe opwarmen met een bekertje warme chocolademelk (dat lust ik alleen als ik heb geschaatst op natuurijs), gekocht bij zo'n schattig houten kraampje. Bukkend onder lage bruggetjes door en het toch wel eng vinden wanneer het ijs hard kraakt. Met rode wangen van de vrieskou kilometers lang schaatsen en daarna weer lekker opwarmen bij de kachel.

Ik ben helemaal geen goede schaatser. Ik heb het in geen jaren meer gedaan. Bij mijn ouders thuis ligt nog een paar Zandstra-schaatsen op mij te wachten, combi-noren genoemd. Met mijn zwakke enkels kan ik alleen maar enigszins rechtop blijven staan met een harde ijshockeyschoen rondom mijn voeten. Natuurlijk ben ik ook op houtjes begonnen, toen ik nog klein en schattig was. Maar ik liep constant met die houtjes naast mijn schoenen op het ijs heen en weer te schuifelen. Daarna kreeg ik noren, maar daar klapten mijn enkels steeds op dubbel. Op kunstschaatsen bleef ik wel rechtop staan, maar die vond ik maar saai. Lange afstanden wilde ik schaatsen, een achtje draaien vond ik maar een zinloze bezigheid.

Ik sta nu dus te trappelen van ongeduld en hoop dat mijn combi-noren niet compleet in coma zijn geraakt door al die jaren van stilstand. Ik zal ze deze week even verwennen met een fijne slijpbeurt, zodat ze weer scherp als vanouds over het ijs kunnen glijden. Nu maar hopen dat mijn enkels het houden en ik niet achtentachtig keer op mijn snufferd ga.

Just google me

2009-12-27T23:58:00.024+01:00

Google Analytics levert me interessante inzichten over mijn bezoekers. Vooral over de bezoekers die mijn blog via Google vinden. Het is niet alleen fascinerend om te zien welke zoekwoorden mensen intypen, ook is het bizar hoe sommige zoekwoorden uiteindelijk naar mijn blog leiden.

Colportage blijkt een hot issue onder mijn bezoekers te zijn. Blijkbaar ben ik niet de enige die hier last van heeft. Toch denkt men dat ze via een simpele sticker die bij mij te vinden is van het gedonder af zijn; de combinatie 'colportage + sticker' komt vaak voor. Helaas moet ik toekomstige zoekers teleurstellen: ik heb geen stickers. Mijn angst voor spinnen is voor velen ook geen onbekend verschijnsel, maar gelukkig verwachten ze voor dit probleem op mijn blog geen hulp.

Een blog over de sauna levert een zeer interessante lijst aan zoekwoorden op:
- 'dit moet je niet in de sauna doen!!!!!' Met maar liefst vijf uitroeptekens. Je gaat je dan afvragen of degene al iets gedaan heeft in de sauna wat niet had gemoeten en nu op zoek is naar lotgenoten.
- 'naakte bekenden' Tja, dan moet je maar een sauna verder van huis opzoeken. En bovendien, het heeft weinig zin om achteraf te googlen wat je eigenlijk had moeten doen.
- 'sauna met vriendin van vriend' Bij deze zoekwoorden voel ik een relatiecrisis aan komen...
- 'vriendin durft niet naar de sauna' De vriend in de zoekwoordencombinatie hiervoor zou vast graag willen dat dit zijn vriendin was.
- 'mannen staren naar mannen in sauna' Tja, dat is lullig.

En dan zijn er een paar combinaties van zoekwoorden die echt opvallen in het rijtje: 'nieuwe buren groeten niet' bijvoorbeeld. Ik zie het helemaal voor me. Een keurig nette man, die altijd het stoepje sneeuwvrij maakt, iedereen netjes groet en nooit overlast veroorzaakt, krijgt nieuwe buren. Tot zijn frustratie groeten zij hem helemaal niet. Na een aantal dagen is zijn ergernis tot grote hoogten gestegen. Maar modern als hij is, confronteert hij zijn nieuwe buren niet met zijn probleem, maar raadpleegt hij Google. Bedoelde Beatrix dit in haar kersttoespraak? "De vorstin sprak kritisch over virtuele contacten via sms en internet. Technische vooruitgang maakt de mensen onafhankelijker en afstandelijker, aldus de koningin."

Bij deze combinatie 'www.lijk 4050' wordt het gewoon eng, maar de volgende zoekwoorden maken alles goed: 'jij maakt alles in mij los'. Wat nou afstandelijk, Bea?

Voetbal: a never ending story

2009-12-26T23:41:00.023+01:00

Laten we het eens hebben over het meest heilige onderwerp van Nederland: voetbal. Ik heb me er allang bij neergelegd dat ik de magie van tweeëntwintig mannen, twee doelen en een bal nooit zal snappen. Volgens mij is dat ook geheel legitiem als vrouw zijnde, nee, dat wordt zelfs van je verwacht. Buitenspel, de derde helft, allemaal begrippen waar je je als vrouw nooit te serieus in mag mengen. Gelukkig heb ik die behoefte op dit vlak ook totaal niet.

Natuurlijk juich ook ik wanneer Nederland een doelpunt scoort tijdens een WK of EK. Je kunt me dan zelfs betrappen met iets in de kleur oranje op mijn hoofd of om mijn nek. En zo'n toeter is ook best geinig. Eens in de zoveel tijd kan ik zo'n potje voetbal best waarderen. Maar al die competities en leagues kunnen me werkelijk gestolen worden.

Als het nou bleef bij een potje voetbal spelen onder het genot van een biertje en een blik knakworsten, dan was er wat mij betreft weinig aan de hand. Maar nee. Blijkbaar hoort een voetbalwedstrijd helemaal doodgepraat te worden. Al voordat er überhaupt een schop tegen de bal gegeven is, wordt er afgetrapt met een voorbeschouwing. Complete strategieën, sterke en zwakke punten van beide ploegen en de opstelling, inclusief spelers die niet meedoen, passeren uitgebreid de revue. Afgewisseld met altijd en eeuwig dezelfde beelden van een verslaggever in een voetbalstadion waar nog helemaal niets gebeurt.

Na de eerste helft wordt de korte pauze zo goed mogelijk benut om alvast een begin te maken met de analyse van de eerste helft en een voorspelling te doen over de tweede helft. Je krijgt soms het idee dat men niet kan wachten totdat de tweede helft is afgelopen, zodat het echte nabeschouwen kan beginnen. Natuurlijk moet er eerst gepraat worden met de helden (en verliezers) van de wedstrijd. Ook al hebben de meeste voetballers helemaal niets te melden, elk woord wordt aandachtig en zeer serieus vastgelegd.

Na de mannen op het veld mogen de experts hun licht laten schijnen over de gespeelde wedstrijd. Van minuut tot minuut wordt het verloop van het balspelletje besproken: was die pass nu echt verstandig? Had de scheidsrechter die kopstoot echt niet gezien? Was de bal vandaag wel rond genoeg? Er wordt gepraat alsof de nabeschouwing het complete verloop van de wedstrijd nog kan veranderen.

En dan zijn er ook nog tientallen voetbalprogramma's, voetbaltijdschriften en voetbalkrantenpagina's. Ik vind het verbazingwekkend knap dat (vooral) mannen zoveel uren in verschillende vormen over een en hetzelfde balspel kunnen praten. En dan zeggen ze dat vrouwen meer woorden nodig hebben om iets te vertellen dan mannen. Yeah right!

Schoenlepels, kroketten en wc-eend

2009-12-25T23:52:00.002+01:00

Die keer dat ik menselijke uitwerpselen van een wc-muur moest halen, dat was toch wel een dieptepunt in mijn bijbaantjescarrière. Dat mijn schoonmaakbaantje in een verzorgingstehuis voor demente bejaarden niet de meest frisse manier zou zijn om geld te verdienen had ik echter wel verwacht. En ach, je eigen wc schoonmaken is daarna echt een klusje van niets.

Ik begon mijn bijbanenavontuur bij een bloemenkwekerij. Dat was standaard in mijn dorp. Het werk was voornamelijk een lichamelijke uitdaging. Zo moest ik op mijn knieën door de modder, om de zoveel centimeter een gaatje graven en daar een bloembolletje in stoppen. Verder maakte ik bosjes bloemen, heel veel bosjes bloemen. Na een paar maanden was ik het baantje meer dan zat en verruilde ik het voor het bezorgen van tijdschriften.

Na de tijdschriften waagde ik het om twee jaar lang met mijn hoofd boven de frituur te staan. Patat en snacks bakken bleek meer mijn ding te zijn, al had dit bijbaantje ook zijn ups en downs. 's Zomers was de combinatie 'vet van 190 graden Celsius' en '30 graden buitentemperatuur' op zijn zachtst gezegd een zweterige uitdaging. En je huid ging er ook erg oncharmant van glimmen. Maar voor de lekkerste friet, ruim afgemeten, moest je bij mij zijn.

Cellenbetonblok, pallisades, multiplex. Om extra geld te verdienen heb ik tijdens mijn snackbartijd ook een zomer bij de Gamma achter de kassa gezeten. Een aantal weken lang zat ik doordeweeks tussen de schroefjes, moertjes en bouwmaterialen en in het weekend tussen de friet en frikadellen. Het was wellicht wat teveel van het goede, want ik begon op den duur de klanten "smakelijk eten" te wensen terwijl ze hun emmertje latex afrekenden.

Na de friet en schroefjes heb ik voornamelijk veel dingen verkocht. Eerst spijkerbroeken en casual kleding bij een jeanszaak. Daar wist ik vele mannen te overtuigen van het comfort van spijkerbroeken met een snufje stretch erin. Van de spijkerbroeken schoof ik door naar de schoenen. Wist je dat vooral kindervoeten ontzettend kunnen zweten? De techniek om niet door mijn neus te ademen en toch de klant netjes te woord te staan had ik erg vlug onder de knie. Vier jaar lang heb ik mijn weekenden en vakanties tussen de schoenen doorgebracht, genoeg tijd om zelf een ruime collectie aan te leggen waar ik nu nog plezier van heb. Alleen op schoenen door het leven gaan is ook zo kaal, dus voor een ruime kledingcollectie heb ik nog een tijdje in een damesmodezaak gewerkt.

Ik heb vanaf mijn vijftiende altijd een bijbaantje gehad en had dat voor geen goud willen missen. Hard werken voor je eigen geld, daar leer je van. En van een beetje poep, frituurvet en zweetvoetenlucht is nog niemand doodgegaan.

Compleet willekeurig

2009-12-24T23:39:00.014+01:00

Omdat het einde van het jaar steevast draait om lijstjes, kom ik op deze kerstavond ook met een lijstje. Geen goede-voornemenslijstje of top-zoveel-van-zoveellijst, maar een willekeurig lijstje van dingen die ik graag met je wil delen. Heb jij daar iets aan? Waarschijnlijk niet. Maar tijdens kerst draait het nu eenmaal om delen. Take it or leave it.

* Het is kerstavond en ik ben al in hysterisch gierende kerstmodus. Dat komt voornamelijk omdat alle kadootjes al in volle glorie onder de kerstboom liggen. En wellicht ook door de hoeveelheid suiker die ik nu al tot mij genomen heb.
* Ik lust geen kroketten, maar wel bitterballen. Dat klinkt heel onlogisch, maar dat is het niet. Het heeft te maken met de ragout-versus-knapperige-buitenkantverhouding.
* Mijn fiets leeft weer helemaal op tijdens dit winterfestijn van sneeuw en vrieskou. Zo baasje, zo fiets blijkt maar weer.
* Ik heb vandaag mijn auto uitgegraven. Ik vermoedde dat die ene berg sneeuw in de straat mijn auto verstopte en dat bleek inderdaad zo te zijn. Eenentwintig kilo sneeuw later kon ik op pad.
* Een glasvijl rules.
* Ik ben een iPhonefanaat zonder iPhone. En je hebt geen idee hoe zwaar dat is.
* Ik heb ergens nog de bijna complete cd-collectie van Clouseau en ik vond Koen Wauters echt het einde.
* In dezelfde categorie: ik ben naar een concert van de Backstreet Boys geweest. Hoofdzakelijk als chaperonne voor mijn zusje. Een moeder op de rij achter mij wilde met me op de vuist, omdat wij niet wilden zitten.
* Ik lust geen pannenkoeken.
* Als je mijn naam achterstevoren spelt, staat er ajsatan. Ook heb ik drie 6'en in mijn telefoonnummer. Maar dat is toeval.
* Ik ben een expert in lijstjes maken. Vooral to do-lijstjes zijn mijn specialiteit. Het doen van de do's is lastiger.

Na deze compleet onvolledige en onsamenhangende lijst rest mij nog maar een to do: fijne kerst!

Single

2009-12-23T23:56:00.010+01:00

Burgerlijke staat: single. Happy single in goed vrijgezellenjargon. Of nog erger: vrijgezellig. Gewoon zonder partner dus. Hoe krampachtig sommige singles ook willen volhouden dat ze zo happy alleen zijn, feit blijft dat er voor-én nadelen kleven aan het leven zonder (vaste) partner. En daar word je vooral tijdens de feestdagen met je neus opgedrukt.

Het begint al bij het schrijven van de kerstkaarten. Daar prijkt slechts je eigen naam. Het voordeel daarvan is dat je minder kramp krijgt bij het schrijven van tientallen kaarten. Vanaf namen met vijf letters of meer scheelt dat aanzienlijk. Bovendien heb je geen schoonfamilie die ook allemaal een kaartje moeten. Het nadeel is dat zelfs je verste ooms en tantes dit jaar wederom hoofdschuddend je kerstkaart lezen en verzuchten dat het nu toch echt wel tijd wordt dat je weer eens aan de man raakt.

Voor en tijdens de kerstdagen word je vervolgens doodgegooid met de previews van de All you need is love-kerstspecial "Want met kerst mag niemand alleen zijn". Hoezo niet? En waarom ben je meteen 'alleen' als je toevallig even geen man aan je zijde hebt? Je zou na het honderd keer horen van deze slogan bijna een wildvreemde kerel van de straat trekken zodat hij je in ieder geval door de kerstdagen kan slepen. Het grote voordeel van vrijgezel zijn tijdens de kerst is dat je beide dagen in kan vullen zoals jij dat wilt. Geen gedoe over welke kerstdag je bij welke familie viert, maar gewoon doen waar jij zin in hebt.

Tijdens de jaarwisseling is single zijn misschien wel het meest lastig. Veel van je vrienden zijn al bezet of zelfs al gesetteld en willen niets liever dan Oud & Nieuw samen op de bank vieren. Oliebol erbij, kaasplankje ernaast en gezellig de oudejaarsconference aan. Prima natuurlijk, maar daar wil je niet als derde wiel aan de wagen tussen zitten. Dit issue is zeer belangrijk om vroegtijdig mee te nemen in de planning voor oudejaarsavond om te voorkomen dat je als zeer niet-happy single bij je ouders op de bank naar wat mager vuurwerk kijkt.

Single of happy single. Vrijgezellig of gezellig vrij. Om met Johan Cruijff te spreken: elk nadeel heb z'n voordeel.

Stoer doen

2009-12-22T23:55:00.001+01:00

Ondanks dat ik nu nog steeds regelmatig uitroep: "Later als ik groot ben...", wilde ik toen ik nog echt klein en onschuldig was al graag interessant doen. Tijdens de basisschoolperiode kreeg je al regelmatig de vraag der vragen voor je kiezen: "Wat wil je later worden?". Omdat ik me prima voelde in het middelpunt van de belangstelling bedacht ik de in mijn ogen meest bewonderenswaardige beroepen. Alles beter dan 'mama', 'juf' of 'actrice'.

Mijn eerste briljante ingeving was laborante. En alsof het woord nog niet genoeg was om de wenkbrauwen van mijn toehoorders omhoog te krijgen, kon ik ook precies uitleggen waarom het beroep van laborante me zo fascineerde. Al die buisjes, drankjes en proefjes die je mocht doen leken me geweldig. Ik heb dan ook minstens 1,5 jaar lang consequent volgehouden dat ik laborante wilde worden.

Maar na 1,5 jaar is de nieuwigheid van zo'n interessant beroep er ook wel af, dus moest ik met een beter alternatief komen. Waarschijnlijk had ik hier en daar een aflevering van 'Vinger aan de pols' meegepikt, want mijn volgende antwoord was: hersenchirurg. Een bizarre keuze: ik en een lading bloed en andere massa gaan echt niet samen. Omdat ik merkte dat deze beroepskeuze verse bewondering oogstte, hield ik met een stalen gezicht vol dat ik mijn roeping nu al gevonden had.

Het is niet moeilijk te raden dat ik noch laborante, noch hersenchirurg ben geworden. Ondanks mijn stoerdoenerij ben ik blij dat ik uiteindelijk de juiste studiekeuze gemaakt heb. Ik riep echter altijd na elk onwaarschijnlijk beroep hetzelfde zinnetje: "...en schrijfster". En die beroepskeuze hoop ik toch echt nog wel waar te maken.

Met mijn hoofd in de wolken

2009-12-21T23:21:00.000+01:00

Eén meter en vijfentachtig centimeter vanaf het topje van mijn kruin tot aan de grond. Langer dan de gemiddelde Nederlandse vrouw die slechts 170,6 centimeter meet en zelfs een centimeter langer dan de gemiddelde Nederlandse man. Dat maakt dat ik mij regelmatig een reus in dwergenland voel.

Nederland lijkt op sommige punten gewoon niet gemaakt te zijn voor mij. Neem bijvoorbeeld de trein. In de vierzits moet ik uitkijken dat ik niet te intiem knietje-aan-knietje zit met de persoon tegenover mij om een genante verkeerde indruk te vermijden. Gooi ik mijn benen over elkaar, dan steek ik te ver het gangpad in. In dommeltoestand kan dit nogal eens voor pijnlijke botsingen met mijn onderbeen zorgen. In een tweezitter kan ik slechts in één stand zitten: rechtop. Niet te ver afbuigen naar de zijkant, want dan krijg ik een mooie prullenbakafdruk in mijn knie. Ook onderuitzakken is geen optie, omdat mijn benen dan klem komen te zitten. Toch lastig wanneer je de trein uit wilt: "Kunt u mij wellicht even tussen deze stoelen vandaan trekken?".

Ook pizzeria's zijn niet gemaakt voor lange mensen. Ondanks dat de restaurants vaak al generatielang in de familie zijn en de eigenaren dus echt wel weten dat de Nederlander lang is, zweren pizzaboeren bij krappe, lage tafeltjes met dito ministoeltjes. Ik voel me altijd enorm uit proportie als ik plaatsneem aan zo'n tafeltje. Charmant is anders en bij een eerste date zul je mij dan ook niet in een pizzeria tegenkomen.

In het buitenland kan ik vaak ook niet om mijn lengte heen. Vooral in Italië zijn de mannen zeer onder de indruk van mijn aantal centimeters. Wanneer er verschillende mannen naast me gaan staan en het verschil in hoogte met open mond aanduiden, voel ik me net een wandelende circusact. En bij het douchen in een hotel in Hongarije kwam de douchekop niet verder dan halverwege mijn rug en hingen mijn voeten over de rand van het bed.

Dan is er nog de kwestie: auto. Het lijkt vragen om moeilijkheden om als lange vrouw in een Japanse auto te rijden. Ik geef toe: instappen gaat niet heel makkelijk, mijn hoofd raakt het dak wanneer ik rechtop zit en ik moet bukken om het stoplicht te kunnen zien. Maar mijn Daihatsu Charade en ik zijn dikke vrienden na een kleine aanpassing waardoor de bestuurdersstoel verder naar achteren kan. Dat scheelde toch wel een paar honderd kilometer totdat ik echt mijn rechterbeen niet meer voelde tijdens de autorit naar Italië.

Ondanks het grote-vriendelijke-reus-gevoel dat zo af en toe de kop opsteekt, ben ik altijd zeer tevreden met mijn lengte geweest. Dankzij de mantra van moeder: "Rechtop lopen, schouders naar achteren" paradeer ik trots rond met elke centimeter die ik bezit.

Een beter milieu begint bij mij

2009-12-20T22:42:00.002+01:00

De klimaattop is een grote flop. Dat rijmt leuk, maar is natuurlijk slecht nieuws. Hoewel milieubewustzijn nu al een aantal jaren op de agenda staat, blijkt de wereldtop niet in staat om het eens te worden over de te nemen maatregelen. Omdat een goed milieu bij jezelf begint, help ik graag een handje mee om toch wat verschil te maken.

Zo scheid ik al jaren braaf mijn oud papier en glas van de rest van mijn vuilnis. Dat scheelt een hoop tripjes naar de ondergrondse vuilcontainer. Helaas duurt het altijd een tijdje voordat ik de tijd en moeite neem om mijn glas en oud papier daadwerkelijk weg te brengen. Dat leidt vaak tot een prachtig schouwspel voor de buurt. Als ik alleen het oud papier ga wegbrengen, lukt dat nog milieubewust met de fiets. Dat wil zeggen: ik hang alle zwaarbeladen tassen aan mijn fiets en probeer tijdens het lopen angstvallig mijn fiets in balans te houden. Ga ik ook nog het glas wegbrengen, dan laad ik alles in mijn auto en rijd ik de complete 150 meter naar de glas-en papierbak. Ik gok dat dit niet geheel CO2-verantwoord is.

Natuurlijk compenseer ik dat ruimschoots door altijd de lichten uit te doen in de vertrekken waar ik niet ben, altijd de stekkers uit alle apparaten te halen die ik niet gebruik en niets op stand-by te laten staan. Dit gedrag zet ik ook consequent voort wanneer ik op het huis van vrienden pas. Wanneer zij na hun welverdiende vakantie thuiskomen en op de bank ploffen om lekker met de voetjes omhoog televisie te kijken, moeten ze steevast weer opstaan om de televisie aan te zetten.

Okee, ik zal eerlijk bekennen dat ook ik niet perfect ben. Op milieugebied dan hè. Tijdens deze donkere dagen voor kerst heb ik menig kerstlichtje branden, ik douche me elke dag en neem daar ruim de tijd voor en ik zet de verwarming gerust een halve graad hoger wanneer ik het koud heb. Maar hee, als zelfs topdiplomaten niets kunnen veranderen, waarom zou ik dan perfect moeten zijn?

Met de vlam in de pijp

2009-12-19T23:32:00.001+01:00

Gisteren kreeg ik post van het RDW: tijd voor een nieuw rijbewijs. Vanaf rijles één, minuut één ben ik fan van autorijden. Ik voelde me on top of the world toen de auto daadwerkelijk naar voren ging na alle handelingen die daaraan vooraf moesten gaan. Spiegels goed afstellen, stoel op de juiste afstand, armen in de juiste hoek, handen op tien voor twee (of was het kwart over drie?), schakelen van de vrij naar de één, handrem eraf, in de spiegels checken of je de weg op kan, knipperlicht uit, koppeling langzaam op laten komen, gas geven en de weg op sturen. Elke handeling is na tien jaar automatisme geworden.

In die tien jaar tijd is er natuurlijk wel het een en ander voorgevallen. Zo heb ik eens door de berm van een 80-kilometerweg gelopen om twee wieldoppen van de auto van mijn ouders terug te vinden. Na een nachtje stappen en weinig slaap had ik de bocht te krap genomen en knalde ik op een betonnen drempel in de berm. Mijn auto schoot de weg weer op, ik schrok in één klap klaarwakker en zag in mijn achteruitkijkspiegel een wieldop horizontaal de weg over vliegen. Huilend kwam ik zonder de wieldoppen thuis, waar mijn vader nonchalant zijn schouders ophaalde: "die wieldoppen kostten nog geen 25 gulden, niets aan de hand."

Een grijze container was het slachtoffer van mijn poging tot multitasking bij het wegrijden. Tijdens het zwaaien naar mijn vader, het schakelen naar de tweede versnelling, het uitdoen van de richtingaanwijzer en het zoeken naar het aan-knopje van de radio, ramde ik de grijze container van de buren. Die vloog een halve meter de lucht in en landde in hun tuin. Gelukkig was hij leeg. Met het schaamrood op mijn kaken reed ik vlug weg en een paar honderd meter verderop, veilig uit het zicht, belde ik mijn vader of hij de container weer rechtop wilde zetten.

Een aantal jaren later ging ik met mijn zusje met de auto op vakantie naar Italië. Op een camping met aanzienlijke hoogteverschillen moest ik na een lange dag kilometers maken de auto achteruit van een parkeerplaats af rijden. Heuvel op. "Ik moet flink gas geven, anders komen we niet goed weg" zei ik nog tegen Mariska. Vervolgens duwde ik de handrem naar beneden, haalde mijn voet van de rem en gaf een dot gas. En knalde tegen de boom voor de auto. Ik was vergeten de auto in z'n achteruit te zetten.

Gelukkig heb ik nooit grote schade aan een auto, mens of dier veroorzaakt. Goed, ik heb een dood egeltje op mijn naam staan. En zijn dood betreur ik nog steeds. Maar de schade in de afgelopen tien jaar is minimaal. Mijn goede voornemen voor de volgende tien jaar: zo'n superchauffeuse blijven en goed uitkijken voor overstekende egeltjes.

Sneeuw

2009-12-18T23:09:00.014+01:00

Sneeuw, dat witte spul dat in schattige kleine vlokjes naar beneden komt dwarrelen. Een heleboel kleine schattige vlokjes bij elkaar zorgen er echter voor dat heel Nederland ontregeld is. En dat is best knap voor bevroren water.

Die kleine witte vlokjes vind ik erg fijn, vooral als het van die mooie droge vlokjes zijn die goed aan elkaar plakken. Ik vind ze zelfs nog lief wanneer ze me een gedwongen overnachting in Utrecht bezorgen, omdat ze al het treinverkeer rondom Utrecht Centraal hebben platgelegd. De witte vlokjes en ik zijn echte vrienden.

Fietsen in de sneeuw is echter een heel ander verhaal. Ik ben namelijk als de dood voor gladheid. Ooit, nu alweer ruim 10 jaar geleden, ben ik heel hard gevallen met mijn fiets. In een reflex stak ik daarbij mijn voet uit om mijn val te breken. Ik had mijn enkel zo verdraaid en zwaargekneusd dat zelfs de helft van mijn onderbeen donkerblauw gekleurd was. Sindsdien zit ik met witte knokkels en samengeknepen billen op de fiets bij het flauwste vermoeden van gladheid. Zodra het me ook maar iets te 'link' wordt, stap ik af.

Als ik wel fiets, probeer ik angstvallig in het redelijk schoongereden spoor te blijven rijden. Er zijn dan altijd een aantal waaghalzen die me geïrriteerd zo snel mogelijk proberen in te halen. Hoofdschuddend fietsen ze me dan voorbij alsof de weg zo schoon is als tijdens een zonnig lentedagje. Ik voel me op zo'n moment altijd een beetje een sufferd. Net als wanneer jij als enige braaf voor het rode stoplicht staat te wachten en de mensen om je heen zich daar niets van aantrekken.

Sneeuw, daar moet je ook helemaal niet doorheen fietsen, daar moet je van genieten. Morgen duik ik dan ook de eerste de beste sneeuwduin in. Zo vaak zie ik mijn vrienden namelijk niet in grote getale bij elkaar en voor vrienden maak ik graag even tijd. Zelfs wanneer er sprake is van een behoorlijk koele relatie.

Beschreven

2009-12-16T22:52:00.006+01:00

Dagelijks een blogje schrijven, betekent dagelijks een wit scherm voor je neus. Een wit scherm dat gevuld moet worden met letters. Letters die aan elkaar geregen moeten worden tot woorden en woorden die tot zinnen gevormd moeten worden. En dan ook nog zinnen in een logisch verband, met een mooi ritme en een pakkend slotakkoord. Dit is blogje nummer 13. Zou het aan het nummer liggen dat mijn inspiratie zich vandaag verstopt heeft op een plek waar ik het niet kan vinden?

De hele dag schieten er verschillende onderwerpen door mijn hoofd die wellicht promotie mogen maken tot blogonderwerp. Een beschrijving van een kerstverlanglijstje als ik alles zou mogen vragen, hoe onrealistisch ook, de doodsangsten die ik uit heb gestaan bij twee bijna-aanrijdingen en een niet-bijna-aanrijding, mijn droom om ooit een echte ouderwetse bibliotheekkamer te hebben (met oud bureau, leren stoel en natuurlijk zo'n trappetje langs de kasten), de reclames waar ik me aan erger of mijn toenemende koffieverslaving. Elk onderwerp heeft de potentie om een blog te worden, maar als ik bij het denken aan het onderwerp het blogstukje niet meteen voor me zie, valt het onherroepelijk af.

De uitdaging om dagelijks te schrijven leert me om sneller te schrijven, niet te lang stil te staan bij een onderwerp, maar om gewoon te beginnen en te doen. Bedenken, schrijven, schrappen, herschrijven en publiceren. Meer schrijven op gevoel, dan schrijven op verstand. Ik merk dat ik het geweldig vind om te zien welk effect de verschuiving van een zin of groepje woorden op een stukje heeft.

Ik heb altijd al veel oog gehad voor details en de dingen om me heen, maar merk dat ik nu nog bewuster let op mijn omgeving. Alles kan een blogje zijn. Een mevrouw geheel in het geel gekleed lopend door de witte sneeuw, de geheimzinnig fluitende mannen in mijn straat, de overenthousiaste gemeente die elke dag tientallen fietsen ruimt. Ook mijn omgeving is zich bewust van het gevaar te eindigen in een blog: "Je gaat hier toch geen blog over schrijven, hè?". Sommige mensen zijn juist ronduit teleurgesteld dat er nog geen stukje aan hen gewijd is.

Elke dag schrijven is een uitdaging, maar wel een hele fijne. Wie schrijft, die blijft. En ik blijf zeker schrijven.

Ice queen met vikingbloed

2009-12-15T22:59:00.002+01:00

Diep verstopt in hun sjaal met een muts ver over de oren getrokken en dikke handschoenen aan bewegen mensen zich de afgelopen dagen over straat. Het vriest en daar word ik juist heel erg blij van. Ik hou van de knisperende kou in de vroege ochtend wanneer je adem in witte wolkjes voor je uit danst. Ik hou van het winterzonnetje welke 's ochtends de witte flarden mist beschijnt. Ik vind het heerlijk om me 's avonds in mijn dekbed te verstoppen terwijl het buiten vriest dat het kraakt. Schaatsen op natuurijs, sneeuwballen gooien en dan heerlijk opwarmen bij de kachel, ik ben een rasecht wintermens.

Nu moet ik bekennen dat ik een superieur intern verwarmingssysteem heb. Kou doet me niet zoveel. En wanneer ik het koud heb, word ik binnen de kortste keren weer warm. Toen ik nog elke dag twaalf kilometer door weer en winter naar de middelbare school fietste (vroeger...), daagde ik mezelf uit zo lang mogelijk zonder handschoenen te fietsen. De pijn verbijtend totdat mijn handen spontaan weer begonnen op te warmen.

Helaas zijn goede winters zeldzaam in Nederland. Kwakkelwinters, die hebben we genoeg. Van die druilerige, waterkoude, natte-sneeuw winters. Voor echte winters zal ik het veel noordelijker dan Groningen moeten zoeken. Aan mijn liefhebberij voor kou te zien zou ik wel eens vikingenbloed kunnen hebben. En waar kun je als parttime Vikingvrouw nu beter heen dan Noorwegen? Het is een welvarend en geëmancipeerd land met een schitterende natuur en natuurlijk: goede winters. En het belangrijkste Unique Selling Point: lange blonde (Viking)mannen.

Ik zie me al helemaal lopen door een prachtig winter wonderland, arm in arm met Andor, Hakon of Magne. Af en toe gooien we sneeuwballen en samen schaatsen we over weidse Noorse meren. 's Avonds liggen we samen op een berenvelletje voor het openhaardvuur in onze knusse blokhut om weer warm te worden.

Goed. Waar kan ik een ticket naar Noorwegen boeken en hoe snel kan ik er zijn?!

Kerstkaarten, ik leer het nooit

2009-12-14T22:41:00.026+01:00

Elk jaar beloof ik het mezelf weer: dit jaar wil ik op tijd zijn met het versturen van mijn kerstkaarten. Elk jaar haal ik ze ruim op tijd in huis, waarna ze weken op mijn bureau liggen te wachten totdat ze beschreven en verstuurd worden. Een paar dagen voor de kerst bedenk ik dat mijn kaarten nu echt op de bus moeten. En na de kerst vallen mijn kaarten dan eindelijk bij de ontvangers in de bus.

De kerstkaart op zich is ook nog een heet hangijzer. De eerste jaren dat ik op mezelf woonde, wilde ik zo origineel mogelijke kerstkaarten versturen. Kerstkaarten die niet na één blik aan het koordje naast die van de slager en de bovenbuurman gehangen werden. Maar een kerstkaart waar de ontvanger even bij stil zou staan en welke een speciaal plekje op de schouw zou krijgen: "Kijk, deze kaart heb ik van Natasja. Mooi hè?". Mijn katten hebben daardoor al menig fotoshoot mee moeten maken. In jaar één kregen ze een groot rendiergewei op hun kop (hoe origineel), maar die konden ze binnen een seconde weer afschudden. Het uiteindelijke resultaat: twee katten met een chagrijnige blik en een afgezakt rendiergewei met aan de rand van de foto de hand van mijn zusje. Dit bleek niet de gewenste kerststemming 'Vrede op Aarde' uit te stralen.

Poging twee in het jaar daarop was ook geen succes. Een kerstboom, twinkelende lichtjes, glimmende kerstballen en twee vrolijke katten leken me de perfecte ingrediënten voor een zoet kersttafereel. Dit keer hoefden ze niets op hun kop, dus het kon niet misgaan. Elke foto bevatte inderdaad een kerstboom, twinkelende lichtjes, glimmende kerstballen en verschillende schimmen van bewegende katten. Zat de een stil, bewoog de ander. Zaten ze allebei stil en drukte je snel op het knopje van de camera, zag je op de foto alleen nog een puntje staart van de ene kat. Gewoon vredig stilzitten, naast elkaar én onder de kerstboom, bleek ook een te grote opgave voor onze katten.

De katten zijn dus geschrapt als kerstkaartonderwerp. Sneeuw valt er nog nauwelijks in Nederland en al helemaal niet wanneer je het nodig hebt, dus doe ik nu elk jaar mijn best om de leukste kerstkaarten uit de winkel te bemachtigen. En dan ook nog het liefst afgestemd op doelgroep. Speciale kerstkaarten voor mijn papa en mama, bijzondere kerstkaarten voor mijn vrienden en gewoon mooie kerstkaarten voor de familie. Plus een paar doodgewone kerstkaarten voor de mensen waarvan je onverwacht een kaartje krijgt en die je eigenlijk zelf vergeten was.

Ook dit jaar staan de dozen kerstkaarten al een tijdje klaar. De dozen zijn nog dicht en de kaarten zijn nog onbeschreven. Als ik ze nu zou versturen, ben ik ruim op tijd. Als...

Oefening baart kunst

2009-12-13T23:41:00.019+01:00

Iedereen krijgt graag een compliment. Hoewel er veel mensen zijn die nog flink moeten oefenen in het in ontvangst nemen van een compliment, wordt iedereen er blij van. Er zijn echter complimenten waar je je vraagtekens bij kunt zetten. En waarbij je je moet afvragen wat de gever er precies mee bedoelt.

"Wat mooi/leuk! Echt iets voor jou!"

Hoe enthousiast je eerste reactie hierop ook is, na een tijdje bekruipt je het gevoel dat dit compliment eigenlijk helemaal geen echt compliment is. Zeker niet wanneer de gever in kwestie het compliment complementeert met: "ik zou het zelf nooit dragen, maar jou staat het prachtig!". Met andere woorden: de gever van het compliment zou nog niet dood in jouw outfit gevonden willen worden, maar vindt het jou prachtig staan. En bedankt.

Ook een klassieker: "Ja, heel apart." Dit compliment volgt meestal wanneer iemand er zelf om vraagt. Je hebt bijvoorbeeld net een legging aangetrokken met alleen een blouse erover en je wilt graag horen dat je er helemaal hip en happening uit ziet. 'Apart' is dan absoluut niet het compliment dat je wilde krijgen. Had je er maar niet naar moeten vragen.

Ook bij echte complimenten gaat er van alles mis. In Nederland is het geven van complimenten en vooral het op de juiste manier ontvangen daarvan nog geen gemeengoed. Misschien ligt het aan het oer-Hollandse motto: "Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg", waardoor we geacht worden om niet te vaak ons hoofd boven het maaiveld uit te steken.

Omdat we vooral niet gezien willen worden als een opschepper, wordt een compliment zo snel mogelijk afgezwakt met allerlei tegenargumenten. "Ach, dit ding? Dat is al oud/heb ik voor maar 10 euro gekocht/lag nog in de kast/is niets bijzonders". Zonde van het compliment en een belediging voor de gever. De enige juiste manier om een compliment in ontvangst te nemen is door de gever te bedanken. Het is tenslotte een klein cadeautje en een simpel "dank je wel" is dus voldoende.

Ik stel dan ook voor om de komende week te oefenen in het geven van complimenten en vooral in het ontvangen daarvan. Je mag natuurlijk meteen beginnen in de reactiebox, dan zeg ik netjes 'dank je wel' ;)

Murphy's Law en een treinreis naar Nijmegen

2009-12-12T21:30:00.027+01:00

Gisteravond stond er een gezellige avond bij Marianne in Nijmegen op de planning. En omdat "Wie op tijd wil zijn, vertrouwt op de trein" de nieuwe slogan van de NS is, stapte ik vol goede moed de overvolle trein van 16.44 uur in. Als een sardientje in een blikje stond ik op het balkon, naast een jongen met een rat in een mandje. Terwijl ik op mijn horloge keek of de trein niet al lang had moeten rijden, schalde er een vrouwenstem door de trein met de mededeling dat we moesten wachten op onze machinist, welke zelf vertraging had. Er was een grote storing tussen Amersfoort en Zwolle. Dat dit het begin van een bizarre avond bleek, kon ik toen nog niet vermoeden.

Opeengepakt op het steeds warmer wordende balkon, kwamen we te laat in Zwolle aan waar ik mijn aansluiting naar Nijmegen miste. Om het leed te verzachten kreeg ik een gratis kopje koffie van de NS. Ik vond het een aardig gebaar en zonder me druk te maken over het half uurtje vertraging dat ik tot nu toe had, stapte ik in de stoptrein naar Nijmegen. Onderweg kreeg ik telefoon van Linda, die ook op weg was naar Marianne. Haar trein stond vlak voor Nijmegen stil, omdat de trein voor haar een aanrijding met een persoon had gehad. Mijn trein stond op dat moment stil bij Arnhem-Zuid. Vlak na Linda's telefoontje werd in mijn trein medegedeeld dat wij terug zouden rijden naar Arnhem, omdat ook wij niet verder mochten rijden.

Mijn rustige stemming was in een klap weg en chagrijnig begon ik hulptroepen in te schakelen hoe ik het snelst van Arnhem naar Nijmegen kon komen. Omrijden via Utrecht en Den Bosch, het voorstel van de conducteur, was geen optie. Dat zou me minstens twee uur extra reistijd kosten. Ik pakte gewoon de bus, geen probleem. Op het chaotische opengebroken station van Arnhem ging ik op zoek naar het busstation. Daar bleek ik natuurlijk niet de enige te zijn met dit lumineuze idee. Een steeds groter wordende groep mensen wachtte ongeduldig op het kleine busperron op lijn 33, die ons allen naar Nijmegen zou brengen.

Toen de bus arriveerde probeerde iedereen zo snel mogelijk een plaatsje te bemachtigen. De buschauffeur, die waarschijnlijk nietsvermoedend aan een rustig avonddienstje was begonnen, raakte acuut in paniek. Mensen zonder strippenkaart kwamen onder geen beding de bus in, anderen probeerden via de achterdeur de bus in te komen en ondertussen stond ik me op te vreten buiten de bus. De buschauffeur presteerde het om de niet betalende klanten en muiters de bus uit te werken, sloot de deuren voor de neus van de nog wachtende mensen en ging er als een haas vandoor. Mij woedend op het busstation achterlatend.

Gedeelde smart is halve smart, dus ondertussen was ik in gesprek geraakt met een jongen en een meisje. Volgens een NS-mannetje was het stoffelijk overschot inmiddels opgeruimd, we schrijven 21.00 uur ondertussen, en konden we met een beetje geluk vanaf 21.15 uur wel weer met de trein. Omdat de bus er minstens een uur over zou doen, gokten we op de trein. Dus sjouwden we terug naar station Arnhem om daar van een ander NS-mannetje te horen dat er tot minstens 22.00 uur geen treinen zouden rijden. Zucht.

Inmiddels begon het akelige gevoel dat ik Nijmegen niet zou bereiken me te bekruipen, tot mijn nieuw verworven reismaatje met het idee kwam om te gaan liften. Mijn wanhoop was inmiddels compleet, dus het leek mij een prima idee. De jongen die we op sleeptouw hadden aarzelde nog even, maar liet zich met gemak door ons overhalen. Met gevaar voor eigen leven begonnen we bij een aantal stoplichten op autoraampjes te kloppen om een rit naar Nijmegen te vinden. Net toen we dachten dat ook dit plan niet ging werken, stopte er een man met een ruime auto voor onze neus. Hij bleek inderdaad naar Nijmegen te gaan, wij mochten mee, maar hij moest eerst zijn vrouw ophalen van station Arnhem. Glimlachend om ons geluk kropen we achter in de auto, waar we op de platgelegde achterbank moesten zitten. Geen probleem, alles beter dan nog langer gestrand zijn in Arnhem.

Mieke, zo heette de vrouw van onze chauffeur. Mieke zou achter het station staan, maar daar was geen levende ziel te bekennen. Enigszins geïrriteerd voerde de man drukke telefoongesprekken met zijn vrouw om duidelijk te maken waar hij was en waar zij heen moest gaan. Omdat dit niet werkte, besloot de man de auto op de taxistandplaats te parkeren. Op een helling, in z'n vrij op de handrem, met draaiende motor. Hij stapte uit om zijn vrouw te vinden en wij wachten met z'n drieën in de achterbak geduldig af.

Opeens begon de auto een krakend geluid te maken, alsof de handrem er niet goed opstond. Na nog een paar rare kraakjes, begon de auto ineens langzaam naar achteren te bewegen. De jongen gooide zijn lijf over de voorste stoelen om de handrem verder aan te trekken. Toen dat niet hielp, probeerde hij op zijn kop onder het stuur te kruipen om met zijn handen de voetrem in te duwen. Ook dit lukte niet. Het meisje naast mij raakte in paniek en sprong de auto uit. Ondertussen had ik het achterportier aan mijn kant geopend, met de wanhopige gedachte om de auto met mijn voet af te remmen. Gelukkig kwam ik vrij snel tot de conclusie dat dat geen succes zou zijn en sloot ik de deur weer. De auto schoof verder de heuvel af, schraapte langs een fiets die tegen een lantaarnpaal aan stond en kwam tot stilstand tegen een hoge stoeprand. Trillend op mijn benen, kroop ik de auto uit.

Op dat moment kwam de eigenaar van de auto met zijn vrouw Mieke in zijn kielzog terug. Daar trof hij een auto met flinke schade, twee bibberende meiden en een jongen die probeerde uit te leggen dat hij nog probeerde te remmen aan. Bij nadere inspectie van de plaats des onheils bleek onze chauffeur zijn auto precies op een hoop ijs gezet te hebben. Hoe dat ijs daar terecht was gekomen, is nog steeds een raadsel, maar doordat de auto ook nog op een helling stond, begon deze door de gladde ondergrond te glijden. Gelukkig snapte de man dat wij niets aan deze glijpartij konden doen en was hij alsnog bereid ons naar Nijmegen te brengen.

Om iets over tienen kwam ik dan eindelijk, nog na bibberend, aan in Nijmegen. Vijf uur later, een restaurantreservering armer en een bizarre ervaring rijker, werd het met de geïmproviseerde gourmet toch nog erg gezellig.

Modetrends die ik niet begrijp

2009-12-11T15:42:00.004+01:00

Mode. Het draait allemaal om smaak en over smaak valt niet...juist. Maar daarom mag je je er natuurlijk wel over verbazen. En de trends van dit jaar bevatten genoeg elementen waar ik op z'n zachtst gezegd vreemd van opkijk.

Zo is de legging dit jaar weer helemaal terug. Ook ik heb er één. Had je me vorig jaar zo'n ding in handen gedrukt, dan had ik je in het gezicht uitgelachen. Maar bij de jurk die ik erbij draag staat het leuk, al zeg ik het zelf. Er zijn echter een hoop meiden en vrouwen die doorslaan bij het dragen van een legging. Ze zijn in de veronderstelling dat je alles op een legging kunt dragen. Een blouse, een strak truitje, een rokje zo kort dat het eigenlijk geen rokje mag heten, ik zie regelmatig iemand langskomen waarbij ik denk dat ze 's ochtends iets is vergeten aan te trekken.

In het verlengde van de legging zijn extreem strakke broeken ook een trend. Ondanks dat sommige vrouwen zo'n broek prima kunnen hebben (op het jaloerse af), moeten andere vrouwen zich verre van dit model houden. Het grote nadeel van zo'n strakke broek is dat je alles ziet. Maar dan ook echt alles. Ook die aspecten die je liever niet ziet bij wildvreemden. Je moet natuurlijk dragen waarin je je prettig voelt, maar je kunt het ook overdrijven.

Dit jaar is er ook een bizarre trend onder mannen. Ondanks dat het veel te warm is voor de tijd van het jaar, heb ik al een aantal 'trendsetters' met deze trend op hun hoofd voorbij zien komen. Trots paraderen ze rond met een enorme bontmuts mét zijflappen. Het ziet er niet uit en zo'n bontmuts is in ons Nederlandse klimaat compleet misplaatst. Helemaal wanneer het buiten ruim 13 graden is. Wanneer je in Siberië woont of eskimo bent, dan behoort zo'n bontmuts natuurlijk tot je standaard uitrusting. Hier loop je er behoorlijk voor gek mee als je het mij vraagt.

Als we dit winterseizoen voor strak en bont gaan, gaan we dan volgend winterseizoen voor oversized en kaal? Dan laat ik wederom een aantal trends graag aan me voorbijgaan.

Hobbes aka Hoberius

2009-12-10T22:51:00.000+01:00

Zoals het een goed blogger betaamt heb ik het genoegen samen te wonen met twee katten. Ex-katers, Gilles en Hobbes genaamd. Gilles is vernoemd naar de Griekse held Achilles, gespeeld door Brad Pitt in Troy (zucht...). Hobbes heet voluit Hoberius. Hij is niet vernoemd, maar kon qua naam natuurlijk niet achterblijven op Gilles.

Hobbes is niet de meest handige kat. Zo kan hij het ene moment rustig op de rugleuning van de bank liggen en het andere moment zie je nog net een puntje staart van de bank afsuizen. Ergens vanaf springen gaat ook niet altijd even soepel. Ergens opklimmen trouwens ook niet.

Hobbes heeft een aantal onverklaarbare angsten. Zo is hij bang voor ritselende plastic zakken. Komt er zo'n gevaarlijk zakje in zijn buurt, dan maakt hij dat hij wegkomt. Met grote ogen kijkt hij je dan aan, zich afvragend hoe je het in je hoofd haalt om zo'n zakje vast te houden. Een plastic zak die een poosje terug al de gehele avond stilletjes op de vloer lag, was voor Hobbes ineens interessant genoeg om zijn kop in te steken. Door zijn bewegingen ritselde de zak en Hobbes schoot accuut in vluchtmodus. De zak bleef echter aan zijn nek hangen en met het ritselende monster achter hem aan vloog Hobbes de woonkamer en aangrenzende slaapkamer door. Glazen vielen kapot, Gilles raakte in paniek en ik rende er achteraan. Twee katten in paniek en een hoop glas op de grond is niet de meest ideale combinatie.

De stofzuiger is ook niet favoriet. Een tijd terug stofzuigde ik de slaapkamer van mijn zusje, die toen nog over een hoogslaper beschikte. Ik stond net gebukt om stof onder een kastje weg te zuigen toen er opeens 4 kilo kat bovenop mijn nek belandde. In blinde paniek had Hobbes zich van het bed gestort, om vervolgens via mijn nek tegen de deurklink aan te stuiteren en met een knal op de vloer te belanden. Een uur lang hield hij zich schuil onder mijn bed. En liep ik met een pijnlijke nek rond.

Ondanks zijn onhandigheid en rare fratsen is Hobbes ontzettend lief. Je zult hem niet kwaad krijgen. Hij is verzot op yoghurt en heeft een favoriet speeltje: een muis dat met een touw aan een stok zit. Ik ben een blogger met katten, dus ik besta.

The Christmas Spirit

2009-12-09T23:55:00.000+01:00

Sinterklaas had zijn hielen nog niet gelicht of wij sleepten de kerstboom al de woonkamer in. Nu houden wij naast tradities ook van gemak. De kerstboom opzetten is bij ons dan ook een kwestie van de kunstkerstboom uit de schuur halen, deze ontdoen van de vuilniszakken die hem tegen stof en spinnen beschermen, de kerstboom op de juiste plek zetten en de stekker in het stopcontact steken. De ballen hangen er nog in, alleen de piek moet er nog op. Instant kerst.

Om nog beter in de stemming te komen draaien we in de periode tot de kerstdagen in toenemende mate de meest mierzoete en clichématige kerstliedjes. Een paar dagen voor de kerst is dit opgelopen tot non-stop blootstelling aan kersthits. Klassiekers als Last Christmas van Wham, All I want for Christmas van Mariah Carey en Rudolph The Rednosed Reindeer in verschillende uitvoeringen passeren herhaaldelijk de revue. Zelfs zoetgevooisde kinderstemmetjes die in koor 'Jingle Bells' zingen kan ik aan tijdens de kerstperiode.

Wanneer het ein-de-lijk eerste kerstdag is, slepen we tassen vol kado's naar het huis van mijn ouders. Elk jaar proberen we ons ongeduld om het papier meteen van de pakjes af te rukken zo lang mogelijk te bedwingen. Rond de koffie kunnen we onze nieuwsgierigheid niet langer negeren en een klein uur later spelen de katten met de proppen kadopapier. 's Avonds kleurt ook bij ons het huis blauw van de gourmetrook en nadat we 'Als je begrijpt wat ik bedoel' voor het 15de jaar op rij hebben bekeken ("Zwelgje!), rollen we moe en zo rond als een tonnetje ons bed in.

Op Tweede Kerstdag ontbijten we uitgebreid, proberen we onze kado's uit en eten we nog een paar honderd gram kerstvoer in de vorm van kerstkransjes, kerstkoekjes, kerststol en kerstschuimpjes. Na wederom een overvloedig diner sluiten we Tweede Kerstdag voldaan af.

Er zullen genoeg mensen zijn die gruwelen van alle clichés, gewoontes en eeuwenoude tradities die zich jaar in, jaar uit herhalen. Ik vind het heerlijk. Maar wanneer ik na de kerst een kerstliedje voorbij hoor komen, weet ik niet hoe snel ik de radio uit moet zetten. Zelfs ik heb een kerstgrens.

Zumba archetypen

2009-12-08T23:35:00.000+01:00

Zumba. Voor wie het nog niet gemerkt had, Zumba is dé sportschoolhit van 2009. Half Nederland staat zich al shakend met zijn billen in het zweet te werken voor een spiegelwand. Zo ook ik. En natuurlijk pak ik dat meteen professioneel aan en doe ik mijn billenschudoefeningen bij een heuse Zumbaschool.

Zo'n Zumbaschool trekt een nogal divers publiek en dan druk ik me zeer politiek correct uit. Terwijl ik vanavond weer bloedfanatiek stond te Zumba-en heb ik meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal Zumba archetypen te bestuderen. Doe er uw voordeel mee.

Zumba type 1: de ik-heb-al-jaren-geen-sportschool-meer-van-binnen-gezien-huisvrouw. Zij, die zich door de Tel Sell-reclame heeft laten verleiden om ook eens aan Zumba te doen. Met een T-shirt model jaren '80, dito getoupeerd haar en een legging ("want die zijn toch weer in?") stort zij zich met al haar lovehandles op de salsabewegingen. Enthousiast puffend en steunend probeert ze de pasjes bij te houden. Na zo'n tien Zumbalessen vindt ze het mooi geweest. De Zumba-dvd van Tel Sell ter waarde van 80 euro, aangeschaft om thuis verder te gaan, belandt achter in de la met dvd's en over Zumba wordt niet meer gepraat.

Zumba type 2 is de fitte en actieve 60-plusser die graag met elke trend meegaat. Dat houdt je zo lekker jong. Met een te bruin zonnebankkleurtje en een strakke top die de gerimpelde buik vrijlaat, stort ze zich op elk pasje. Met het puntje van haar tong uit de mond probeert ze 'al dat jonge grut' het nakijken te geven. Elke week vind je dit type vooraan, elke keer met een ander 'modieus' pakje aan.

Zumba type 3 vinden we achter in de zaal, ver van de spiegel en de ogen van de instructrice verwijderd. Deze verlegen muurbloem ziet Zumba als dé manier om te werken aan haar sex-appeal. Schudden met haar billen en borsten is voor haar geen natuurlijk gave en blijkt bovendien een hele opgave. Elk pasje gaat net naast de maat van de opzwepende salsamuziek. Met een rood hoofd van schaamte probeert ze haar billen zo onopvallend mogelijk te laten schudden.

Tot slot is daar de proeflesser oftewel Zumba type 4. Onder het mom van: "iedereen doet aan Zumba, dus ik kan niet achterblijven" staat ze op haar volleybal/handbal/zaalhockeyschoenen klaar om los te gaan. Wanneer na het eerste liedje blijkt dat het toch moeilijker is dan verwacht, probeert de proeflesser de pasjes af te doen met quasi-grappige capriolen. Al giechelend met een collega-proeflesser besluit ze al tijdens de les: eens maar nooit meer.

En tussen deze zeer uiteenlopende types sta ik. Redelijk vooraan, op gloednieuwe zwarte met een zilveren streepje-aerobicsschoenen. De pasjes zitten er na een half jaar wekelijks Zumba-en aardig in en tijdens de les in de spiegel kijken is al lang geen probleem meer. Ik had niet verwacht het ooit te zeggen, maar elke week sporten zit er wel degelijk in!

Oud en afgedankt?

2009-12-07T21:26:00.003+01:00

Mijn fiets. Al 15 jaar mijn trouwe metgezel door slagregen, miezerregen, hoosbuien, meters hoge sneeuw, ijzige fietspaden en zonnige lentebriesjes. Mijn fiets is een hij. Ondanks de roze verflaag, de bloemetjes rond zijn stuur en het damesmodel, is hij een hij. Geen twijfel mogelijk, daarvoor ken ik hem nu lang genoeg.

In 1994 werd hij mijn maatje. Ik ging naar de brugklas en hij bracht me erheen. Elke dag twaalf kilometer heen en twaalf kilometer terug. De hoogste fiets van allemaal, want ook toen was ik al lang. Met een hypermoderne bel en een even moderne koplamp: halogeen! In het begin was ik erg zuinig op mijn fiets, maar dat was er snel af nadat een vriendin mijn jasbeschermers eraf had geblazen door mijn achterband zo hard op te pompen dat deze ontplofte.

Vijftien jaar later race ik nog steeds op dezelfde fiets rond. Ook zes jaar stad Groningen heeft hij overleefd: omgegooid worden in een fietsenrek, fietsendieven met betonscharen, kapotte bierflesjes en een botsing met een auto. Het deerde mijn stoere roze fiets allemaal niets.

Maar de ouderdom slaat nu genadeloos en razendsnel toe. Een paar weken geleden verloor ik een essentieel onderdeel van mijn eens zo hypermoderne verlichting. Het zadel draait gezellig met me mee wanneer ik me half omdraai om te checken of ik kan oversteken. En de linkertrapper kraakt zo hard dat ik bang ben dat hij er spontaan afknapt. Het krakende geluid met af en toe een piepje laat mijn fiets klinken als een vermoeide, oude man. Het is bijna zielig om hem nog zo hard te laten werken.

Steeds vaker droom ik over een nieuwe fiets. Eentje waarbij het niet voelt alsof je altijd tegen de wind in fietst, ook al is het windstil. Een fiets met zo'n ingebouwde dynamo zodat je ook 's avonds moeiteloos door het donker trapt. En dan meteen zo'n gave bak voor het stuur, want dat kon de oude nooit dragen. Maar mijn oude vertrouwde fiets kan ik niet zo maar weg doen. Een bejaardentehuis voor oude fietsen: dat bestaat toch wel?

Niet mokken, lekker wokken

2009-12-06T15:21:00.001+01:00

De wok heeft een zeer prominente plaats in mijn keuken verworven. Ik ben dol op lekkere wokgerechten en hoe heter, hoe beter. Een avondje eten bij een wokrestaurant leek me dan ook een subliem idee.

Vol goede moed stapte ik het wokrestaurant binnen. Meteen drong het woord 'eetfabriek' zich aan me op. Het restaurant bleek een grote zaal met lange tafels waar mensen probeerden zoveel mogelijk eten naar binnen te schuiven. Onder het mom van: "dat vaste bedrag eet ik er wel even uit". Aangezien een eerste indruk niet altijd de juiste hoeft te zijn, haalde ik diep adem en gaf het wokrestaurant een eerlijke kans.

Nadat we hadden plaatsgenomen aan een van de lange tafels, werd ons door de ober het systeem uitgelegd. Op de tafel bevonden zich een aantal kokers met een groene en rode kant. Zodra je je ook maar enigszins dorstig voelde, werd je geacht de koker met de rode kant boven te zetten. Na de eerste test bleek dit systeem zeer goed te werken. Zodra onze ober iets roods zag, stond hij binnen een seconde aan onze tafel. Ik testte hem een paar keer uit door een paar kokerschijnbewegingen te maken, maar de ober liet zich daardoor niet van zijn taak afhouden. Drinken zouden we en snel een beetje.

Tijd om me met een bordje richting het eten te begeven. De echte Hollander kwam meteen in mij boven bij het vleesbuffet en ik schepte flink wat ossenhaas op. Met een beetje groente erbij ging ik enthousiast op weg naar een van de vele wokkoks. Helaas bleek de wokliefde deze kok totaal vreemd te zijn. Mijn vlees en groenten werden met een zwaai in een pan met kokend water gesmeten en daarna in de wok gegooid. Na een paar ferme slagen, gaf de kok met een korte hoofdknik aan dat mijn eten klaar was. Ik kon ternauwernood mijn bordje onder het eten schuiven, zo snel kwakte hij het er op. Enigszins beduusd droop ik met mijn bordje af naar de tafel.

Ondanks dat het eten prima was en ik het toetjesbuffet zeker een hoogtepunt vond, kon ik het nare gevoel van een eetfabriek met wokslaven niet van me afschudden. Voor mij dus geen wok-for-all meer, maar enkel wok-for-one-or-two.

Tuin-eh-accessoires-eh-Tuinland

2009-12-05T19:38:00.000+01:00

Een raadseltje: wat is een betere dag om naar de Tuinland te gaan dan de zaterdag? Alle andere dagen van de week. Toch begaf ik me vandaag voor de tweede zaterdag op rij naar de Tuinland. Op 5 december, de dag dat menig Nederlander erachter komt dat er toch nog een aantal cadeaus aan de stapel ontbreken. Sadomasochistisch, ik?

Na een eerder bezoek aan Accessoirewonderland kwam ik tot de conclusie dat er een iemand in mijn omgeving daar ontzettend uit haar dak zou gaan. Mijn moeder. Kaarsenhoudertjes, vaasjes, leuke bakjes, mooie bloempotten, lantaarns en frutsels voor in schalen, haar hart gaat er minstens twee keer zo hard van kloppen. En dan ben ik natuurlijk niet te beroerd om me samen met haar in Prullarialand te storten.

Bij aankomst bleek dat Tuinland verwachtte de filemeldingen te halen ("En dan nu de files met een lengte van meer dan 20 km of die met een bijzondere oorzaak. Groningen, Peizerweg, enorme toeloop naar de Tuinland, 35 km file"). Voor de zekerheid hadden ze 4 AOW-ers vanachter de geraniums weggeplukt en met fluorescerende hesjes bij de hekken van de parkeerplaats gezet. Met schelle fluitjes probeerden ze enthousiast het verkeer in goede banen te leiden. Dat het helemaal niet uitzonderlijk druk was en ze eigenlijk het verkeer ophielden, mocht de pret niet drukken.

Eenmaal bij de ingang greep mijn moeder meteen een kar, want "ik kom niet helemaal naar Groningen voor een paar kleine prulletjes". Ik sloeg onopvallend een kruisje en samen duwden we het karretje de eerste hal van Tuinland binnen. Natuurlijk kozen wij net de kar uit die een vastlopende wieltje had, waardoor we steeds verwoede pogingen moesten doen om niet al te veel mensen blauwe hakken te bezorgen.

Hoe verder we de winkel inliepen, hoe stiller mijn moeder werd. De keuze is er reuze en al die accessoires bij elkaar werd mijn moeder bijna te veel. Gelukkig herwon ze zich redelijk snel en wist ze een kar vol nieuwe kerstballen, kerstslingers, kersttafelkleed, mooie kandelaren, kaarsen en kerstlichtjes te scoren. Daar staken mijn twee uiltjes op een stokje (je moet ze zien...) en drie minikerststerren schril bij af. Met glimmende oogjes en een tevreden glimlach om haar mond begaf ze zich naar de kassa. En daar werd ik dan weer heel blij van.

In de categorie: bizarre producten

2009-12-04T23:36:00.000+01:00

Ik ben een vrouw en dus niet vies van een crèmepje hier, een poedertje daar en een likje mascara. En aangezien innovatie my middle name is, ben ik niet vies van een nieuw product. Maar er zijn grenzen...

Grens 1: L'Oreal Paris True Match Roll'On foundation. L'Oreal geeft de uitdrukking "je gezicht plamuren" een compleet nieuwe lading. Een foundation die je aanbrengt met een heuze roller. Tijdens het sauzen van je muur ook zo benieuwd geworden hoe de muur dit ervaart? Je kunt het nu meemaken voor slechts 20,94 euro. Mike, it's amazing!

Grens 2: Lancome Ôscillation Vibrating Infinite Powermascara (waarom hebben make-upartikelen altijd van die idioot lange namen?). Het is, jawel, een vibrerende mascara. Deze 'powermascara' belooft enorm verlengde supergesepareerde wimpers. Eh. Klinkt erg handig: een vibrerend zwart stokje met uitstekende haartjes dichtbij je oog houden om daarmee je wimpers in te smeren.

Opmaken wordt in elk geval een compleet nieuwe sensatie. In plaats van je toilettas te pakken, grijp je 's ochtends naar je gereedschapskist. Met een plamuurmesje breng je eerst je dagcrème op. Vervolgens saus je je gezicht egaal met een roller en vibreer je je wimpers tot oneindige lengtes. De make-upindustrie weet het al lang: er schuilt een bouwvakker in elke vrouw...

Snotverbod

2009-10-27T22:31:00.001+01:00

Als ik naar mijn werk fiets hoef ik niet over les Alpe d'Huez. Er worden mij geen bidons met rehydraterende sportdrankjes aangereikt of sponzen met water. Ik heb geen strak wielrennerspakje aan (gelukkig!) en ik fiets ook geen 40 km per uur. Dat geldt eveneens voor mijn medeweggebruikers op de fiets.

Waarom, oh waarom (?!) hebben sommige fietsers dan de smerige gewoonte om zo maar te spugen of (nog erger!) hun neus te snuiten op de fiets? Zonder op of om te kijken verzamelen ze een flinke klodder speeksel en spugen dit zonder enige gêne opzij. Daarbij geen rekening houdend met de fietsers achter zich. Yak! Die keer dat ik het speeksel van de fietser voor mij op mijn broek kreeg, zat ik bijna kokhalzend op de fiets.

Spugen is al smerig, maar het snuiten van je neus op de fiets is werkelijk te ranzig. Het zou verboden moeten worden, een snotverbod! Het gebaar alleen al: met één vinger wordt een neusgat dichtgedrukt, er wordt voldoende lucht verzameld om met grote kracht het andere neusgat leeg te krijgen en met een ingespannen blik wordt het hoofd opzij gedaan en de neus geleegd. Ik zou dan heel hard willen roepen: "Je bent verdorie Lance Armstrong niet die het snot voor zijn ogen wegfietst om zijn zoveelste Tour te winnen!". Maar de horror die zich van mij meester maakt na het aanschouwen van zo'n tafereel zorgt ervoor dat ik geen woord meer kan uitbrengen.

Daarom bij deze een oproep aan alle fietsers die zich in bovenstaand relaas herkennen: koop een voordeelverpakking Kleenex, slik je speeksel door of schaf een kwispedoor aan, maar doe bovenstaande NOOIT meer!

Blog in dialect: Smilde

2009-10-11T22:38:00.001+02:00

Stilletjes staat hij bovenop het veen. Met zijn stikker snijdt hij het veen op maat. Telkens opnieuw een blokje. Snijden, steken, snijden, steken. Achter hem worden de turven verder losgestoken en op een kruiwagen geladen. Met een beetje geluk haalt de ploeg vandaag wederom de 6000. Zesduizend turven, een groot deel daarvan door hem op maat gesneden.

Hij geniet van het werk, ook al is het erg zwaar. 's Avonds is hij zo vermoeid dat hij na het eten meteen gaat slapen. Maar ook dat vindt hij niet erg. De stilte, dat is waar hij van houdt. De andere turfstekers maken wel eens grapjes over hem: "Hee stille, zeg eens wat! Het veen kletst nog meer dan jij!". Maar daar reageert hij niet op. Hij vindt het gewoon niet fijn om te praten; zegt alleen het hoognodige.

Twaalf weken duurt het graafseizoen. Sinds hij in Smilde woont, werkt hij elk jaar in ploegen om het veen af te steken. Ook al behoort hij als veenarbeider tot de laagste sociale rang, hij is blij dat hij hier terecht kan. In zijn geboortedorp kon hij niet blijven. Hier in Smilde kent niemand hem en dat wil hij graag zo houden. Zijn mond houden, dat is voor iedereen het beste.

Snijden, steken, snijden, steken. De dag zit er bijna op. Hij zet net zijn stikker in een nieuw stuk veen wanneer hij achter zich zachtjes "Hoi" hoort. Hij schrikt op uit zijn gedachten en draait zich om. Voor hem staat een meisje met blonde haren, die onder de zakdoek op haar hoofd vandaan steken. De bruine vegen op haar gezicht verraden dat ook zij een veenarbeider is. Hij kent haar niet en wil zich weer omdraaien.

Maar dan ziet hij haar uitgestoken hand. De hand is gesloten en vragend kijkt hij het meisje aan. "Jij bent toch Sijtze?" Hij knikt en vraagt zich koortsachtig af hoe zij dat weet. Het meisje kijkt hem aan en wacht totdat hij wat zegt. Maar Sijtze houdt zich stil. "Ik ben gestuurd door je vader. Ik moet je dit geven." Ze opent haar hand en geeft hem een klein opgevouwen pakje. "Hij laat je weten dat het je vergeven is. Hij kent de waarheid nu." Ze draait zich om en loopt weg, hem verbaasd achterlatend.

Met trillende handen opent hij het pakje. Zodra hij de inhoud ziet, zakt hij snikkend op zijn knieën, bovenop het turf dat hij net gesneden heeft. De veenbaas roept dat hij door moet werken, maar het kan hem niet schelen. In zijn hand houdt hij een medaillon, een medaillon dat hij uit duizenden herkent.

Het is een sieraad van zijn moeder, die vijf jaar geleden gestorven is. Gestorven in zijn armen, terwijl hij wanhopig probeerde haar te redden. Toen zijn vader hem zo vond, werd hij zo kwaad dat hij hem het huis uitzette. "Heb je nu je zin?!" brulde hij met een van verdriet vertrokken gezicht. "Ze is dood, dood! Wat heb je gedaan? Ga uit mijn ogen! Ik wil je nooit meer zien." Sijtze probeerde het uit te leggen, dat hij het niet gedaan had en haar juist probeerde te redden, maar zijn woorden botsten tegen een muur van onbegrip en haat. Zijn vader had zich al van hem afgekeerd.

Hij was meteen vertrokken, zonder een cent op zak. Hij vond werk als veenarbeider en probeerde zijn verleden achter zich te laten, zijn lippen stijf op elkaar. Vijf jaar lang had hij gezwoegd en geprobeerd te vergeten. Maar nu was het voorbij. Zijn vader kent eindelijk de waarheid. Het hoe, wat, waarom en wanneer zou hij nog wel horen. Het belangrijkste is dat hij niet meer bang hoeft te zijn. Hij mag eindelijk zijn mond weer opendoen.

Sinds die dag is Sijtze veranderd. Woorden stromen uit zijn mond. Hij wil praten, vertellen, zingen en lachen. Al die jaren heeft hij nauwelijks gesproken, maar wel geluisterd. Geluisterd naar alle mensen met wie hij zwoegde. De mensen uit alle windstreken van het land, allemaal met hun eigen dialect. Zijn woorden vormen een prachtige mix van al deze klanken en smelten samen tot een eigen dialect. Zijn dialect: het Smillegers.

[Blog in dialect is een idee van Soyrosa en is geïnspireerd op een van de geluidsfragmenten die de afgelopen decennia zijn verzameld door onderzoekers van het Meertens Instituut. De verhalen van deze personen zijn soms wonderbaarlijk mooi, en ook opvallend oprecht. Kies je eigen dialect (het dialect van de streek of stad waarin je zelf geboren bent), beluister het fragment of de fragmenten, verbaas je over het verhaal van de personen die dit dialect spreken, en laat het fragment de basis zijn van een blogje. Dit blog is geïnspireerd op opname 1 in de categorie: Drenthe --> Smilde]

Heb jij dat nou ook?

2009-10-04T20:54:00.001+02:00

Ik ben geen mietje. Een beetje regen doet me niets. Dus ook tijdens zachte miezerbuien, harde miezerbuien, stortbuien of ferme slagregens fiets ik elke dag op en neer naar mijn werk. Ik neem hooguit een paraplu mee. Wanneer het niet waait, that is. Want er is niets lulligers dan met een verbeten hoofd en witte knokkels rondom het handvat op de fiets te zitten, terwijl je verwoed probeert je paraplu weer in de normale stand te krijgen.

Leuk is het niet, kleddernat geregend worden. Maar gedeelde smart is halve smart: in een land met ruim 16 miljoen inwoners ben ik vast niet de enige met een coupe doorweekt en een plakkende spijkerbroek. En daar gaat het dus mis! Er bestaat namelijk een zeer vreemd fenomeen dat altijd mij lijkt te treffen.

Vorig week was het ook weer zo ver. Na het werk bleek het erg hard te miezeren. Het woord 'miezer' lijkt te suggereren dat het gaat om een klein, ja miezerig, buitje waar je amper nat van wordt. Zo'n buitje waar je fluitend doorheen fietst. Maar bij harde miezer is niets minder waar. Harde miezer zorgt ervoor dat je binnen 2 seconden compleet doorweekt bent. Harde miezer is in staat om elk plekje binnen die luttele seconden te bedekken met een laag nattigheid. Maar goed, ik ben niet de enige, toch?

Dus wel! De mensen die ik tegenkwam op de fiets waren allemaal maar enigszins vochtig, hun haren wapperden nog droog in de wind. Toen ik de Albert Heijn in stapte, bleek ik de enige te zijn met kletsnatte haren, een doorweekte spijkerbroek, een jas die om mijn lijf plakte en druppeltjes aan mijn neus. De rest van de supermarktbezoekers keek me meelijwekkend aan en pronkten nog eens met hun droogheid.

Het is een mysterie, een samenzwering van het universum tegen mij, een wrede grap van de natuur. Of heb jij dat nou ook?

Nieuwe buren

2009-09-15T22:25:00.000+02:00

Vroeger was alles beter, dat is algemeen bekend. Wanneer je Vroeger nieuwe buren kreeg, waren er twee scenario's mogelijk. Scenario 1: de nieuwe buren stonden de dag dat ze hun nieuwe optrekje betrokken, met een brede glimlach en de pareltjes verhuiszweet nog op het hoofd, met uitgestrekte hand voor je deur. In scenario 2 kreeg je zelf de kans om de perfecte buur te zijn. Met een versgebakken appeltaart, met onbespoten appeltjes uit eigen tuin, verwelkomde je de nieuwe buren hartelijk.

Na deze vlotte kennismaking groette je elkaar elke dag, hield je elkaars straatje schoon en na een week werden de huissleutels al uitgewisseld voor 'noodgevallen'.

Dat is tegenwoordig wel anders.

In een flat met slechts drie lagen woon je nogal dicht op elkaar met als gevolg dat je je buren vaak tegen het lijf loopt. Nieuwe buren vallen dan ook snel op. Helemaal wanneer ze in de flat naast je getrokken zijn. Maar tegenwoordig is het helaas geen Vroeger meer. Dat hebben mijn nieuwe buren uitgebreid gedemonstreerd.

De eerste dagen gaf ik ze de kans om scenario 1 tot uitvoer te brengen. Dagenlang heb ik geleefd als een kluizenaar om het moment suprème dat de nieuwe buren aan zouden bellen en het mysterie rondom hun identiteit zouden onthullen, niet te missen. Maar na een week werd het toch tijd om weer eens boodschappen te gaan halen. Ik besloot over te gaan op scenario 2. In de supermarkt haalde ik de beste biologische appeltjes (omdat tuintjes tegenwoordig schaars zijn en tuintjes met eigen appeltjes helemaal) en bakte ik eigenhandig een overheerlijke appeltaart.

Maar telkens als ik de nieuwe buren tegenkwam in de centrale hal, vluchtten ze snel als schimmen hun eigen flatje in. Mij achterlatend met een appeltaart die steeds minder vers werd.

Groeten zit er dus nog niet in, elkaars matje terugleggen nadat de schoonmaker geweest is, is er nog niet bij en sleutels uitwisselen wordt hem al helemaal niet ben ik bang.

Vroeger was alles beter...

Pepernotenprotest

2009-08-07T23:18:00.003+02:00

Het is vandaag 7 augustus 2009 en het was een warme en benauwde zomerdag. Houd dit beeld even vast en focus dan vooral op de woorden 'augustus' en 'zomer'. Bekijk dan vervolgens deze foto en huiver:

Je ziet het goed: bij de Jumbo liggen de pepernoten al in de schappen! Pe-per-no-ten! Nietsvermoedend liep ik vandaag lichtgehaast door de Jumbo om alle ingrediënten voor het avondeten in te slaan. Net voorbij de kaas viel me ineens iets merkwaardigs op aan mijn linkerhand. Ik stopte, draaide mijn hoofd een kwartslag en was met stomheid geslagen. Een hele bak vol met zakken pepernoten, met daarbij de tekst: "Lekker!!" Lekker? Lekker? Wat is er nog lekker aan pepernoten als je ze vanaf augustus al kunt eten? In december komen ze je neus wel uit.

En dat is nog niet eens het ergste. Ik ben nog het meest verbolgen over deze verkwanseling van onze Sinterklaascultuur. Sinterklaas is een prachtig oudhollands kinderfeest omgeven door tradities. Zodra de echte Sinterklaas met al zijn pieten (al dan niet in regenboogvariant) Nederland binnen vaart, gaan duizenden kinderhartjes sneller kloppen. De schoen mag gezet worden en er mag gesmuld worden van al dat heerlijke snoepgoed, waaronder de pepernoot. Hoe leg je als ouder in vredesnaam uit dat de pepernoten midden in de zomer al in de winkel liggen, maar dat Sinterklaas nog lang niet komt? Niets zie ginds komt de stoomboot, Sinterklaas ligt zelf nog heerlijk relaxed aan het strand in Benidorm.

En het gevolg van deze actie van de Jumbo is overduidelijk. Het duurt niet lang meer voordat de chocolade paashaas naast de chocoladeletter ligt, de pepernoten in één greep mee te nemen zijn met de kerstkransjes en de zonnebrandcrème en je je kerstboom all year round kunt laten staan.

Hoe verbaasd ik vanmiddag al was over het feit dat ik daadwerkelijk pepernoten zag liggen, net na het nemen van de foto greep een jongen zonder blikken of blozen een zak uit het schap. Ik kon mijn toenemende verbazing niet onderdrukken en vroeg: "Nu al?" De slogan van de Jumbo boven de pepernoten bleek zeer effectief te zijn getuige het antwoord van de jongen: "Ja, lekker toch?". Pfff....

Happy birthdays

2009-08-04T22:56:00.000+02:00

Verjaardagen van vrienden: gezelligheid, lekkere hapjes en hier en daar een drankje. Toch worden deze verjaardagen gekenmerkt door een aantal terugkerende verschijnselen.

Het begint al bij binnenkomst: het grote wie-ken-ik-al-van-gezicht-en-wie-niet-raadspel. Vrienden van vrienden zie je meestal maar een keer per jaar waardoor je vaak moet gokken of je hem/haar enthousiast moet begroeten of je netjes moet voorstellen. Dit gokmoment gaat vaak gepaard met een half uitgestrekte hand en een quasi-nonchalant "Ja...nee...ja, ik ken jou toch al....niet?". Waarop de ander jou ook vertwijfeld aankijkt en je beide alsnog besluit om je voor te stellen. Bij het horen van de naam blijkt dat je elkaar toch al kent.

Als het raadspel met elke aanwezige gespeeld is, is het tijd om een goede plek uit te zoeken. Er zijn een aantal strategisch beslissingen die binnen luttele seconden genomen moeten worden. Zo is het vanzelfsprekend niet verstandig om in de wandelroute van de gastvrouw/heer te gaan zitten. Tenzij je bij elk gesprek je nek wilt verdraaien om je gesprekspartner te kunnen volgen.

Het tweede belangrijke punt is zitcomfort. Op drukbezochte verjaardagen zijn niet alle zitplekken even comfortabel. Wil je relaxed op de bank, dan is vroeg komen het devies. Laatkomers zitten steevast op het wiebelige klapstoeltje, het ieniemienie krukje of het semi-relaxte, 'waar laat ik mijn benen?'-kussen op de grond. Met een beetje pech wordt er tijdens de avond nauwelijks gewisseld van plaats en ga je met een acute hernia weer naar huis.

En dan is er nog het kiezen van de beste plek qua conversatie. Elke verjaardag heeft wel een dooie hoek: de plek waar het gesprek steeds doodvalt of onderwerpen besproken worden waar je echt niet over mee wilt of kunt praten. Denk aan: het uitkoken van spenen, on-ge-loof-lijke Tel Sell-producten of lugubere details over medische ingrepen. Beland je onverhoopt in zo'n hoek, dan is het zaak om de vroege-vogel-stoelendans uit te voeren. Telkens wanneer iemand eerder dan de rest vertrekt, schuif je op naar zijn of haar stoel. Net zo lang totdat je goed zit. Deze stoelendans is ook een uitkomst wanneer je eindelijk eens met je kont, die al een uur slaapt, van het zitkussen af wilt.

Okee, je hebt je netjes voorgesteld, oude 'bekenden' begroet en de juiste zitplaats veroverd. Dan is er nog een kleine valkuil: de timing van je vertrek. Zit je meestal als enige nog in de woonkamer terwijl de gastvrouw haar zoveelste gaap probeert te onderdrukken tijdens het herhaaldelijk spieken op haar horloge? Of hoor je steeds achteraf dat het zo ontzettend gezellig was, vooral aan het eind, toen jij dus al naar huis was? Timing is everything, ook op verjaardagen.

Er is echter maar een echt belangrijke regel bij verjaardagen: relax, take it easy and have fun! En ja, dat kan ook op een zitkussen.

Wie maakt me los?

2009-07-25T20:01:00.009+02:00

Snuffelen in bananendozen naar mooie boeken voor een schijntje, meubels scoren die na een likje verf perfect in je interieur passen en lachen om de rare tweedehands kleding die je ziet hangen: i'm a sucker for rommelmarkten.

En wat doe je dan wanneer je zelf een berg 'schatten' (waaronder een enorm puntig zwart cd-rek waaraan je iemand kunt spiesen, een ruime collectie nauwelijks afgeknuffelde knuffels en een microscoop met echte stukjes sprinkhaan in plastic om te onderzoeken) kwijt wilt? Dan haal je je moeder, die rommelmarkten haat, over om op een hele vroege zaterdagochtend al die spullen naar de vlooienmarkt in Eelde te sjouwen.

Gelukkig kun je met auto en al naar je plek rijden om daar je handelswaar uit te laden. Maar tijd om je kraam perfect in te richten is er niet. Wanneer de kofferbak nog amper op een kier staat, proberen de eerste mensen hun slag al te slaan. We krijgen de dozen nauwelijks op onze plek, omdat we het te druk hebben met mensen die in de kofferbak staan te graaien. En wanneer je je even omdraait, worden ook de nog onuitgepakte dozen al uitvoerig uitgeplozen. Binnen 10 minuten hebben we de eerste euro's al binnen en glunderend richten we onze kraam in. We wrijven onszelf al vergenoegdzaam in onze handen, dat belooft wat qua omzet.

Niet dus. We blijken een wel heel kortstondige en eenmalige piek gehad te hebben. Het is rustig op die bewuste zaterdag, heel rustig. Natuurlijk hielp het niet mee dat het buiten ruim 25 graden was en geen mens het daardoor in zijn hoofd haalde om in een afgesloten veilinghal te gaan wroeten in andermans rotzooi. Het lag in ieder geval zeker niet aan onze spullen. Wie wil er nou niet een collectie ganzenbeeldjes, een niet-werkend scheerapparaat zonder snoer, een TempoTeam frisbee, een plastic wereldbol die licht geeft of een heel leger veelkleurige clownpopjes?

Dankzij een bus vol Duitsers die zeer geïnteresseerd blijken te zijn in witte beeldjes van hondjes/meisjes/dolfijnen (eigenlijk alles behalve ganzen) en alles wat gehaakt is, staan we niet helemaal voor niets in een halfvolle veilinghal. Het warme weer zorgt ervoor dat de rommelmarkt een uur eerder dan normaal gesloten wordt. De beheerders van de vlooienmarkt zijn zo slim geweest om geen containers op het terrein te zetten en noodgedwongen nemen we het grootste gedeelte van onze spullen weer mee naar huis.

Het resultaat van een dagje verkopen op de rommelmarkt: een opgeruimde zolder en een overvolle garage. Volgende week zaterdag weer, mam?

Sms 'blog AAN' naar 4050

2009-07-12T21:50:00.004+02:00

Grote levensvragen? Moeite om beslissingen te nemen? Je wilt niets aan het toeval overlaten? Geen nood! Stem een uurtje af op MTV of TMF en alle antwoorden zijn te koop via één simpele sms. Al een tijdje single, eenzaam en alleen en je wilt nu ein-de-lijk wel eens wakker worden naast Mister Perfect? Sms dan nu ‘Ware AAN’ naar 4050 en je kunt de exacte datum wanneer je prins op het witte paard voorbij huppelt in je agenda noteren. Je hoeft nooit meer smachtend met je blonde haren uit het raam te hangen. Integendeel, je kunt je leven leiden zoals jij dat wilt en klaarstaan op het juiste moment.

Die zogenaamde prins mag dan wel de ware zijn, maar is hij wel op alle fronten Mister Perfect? Okee, hij kan wellicht heerlijk koken, luistert écht naar je en doet ook nog eens uit zichzelf alle huishoudelijke taken zonder een kik te geven, maar is hij wel een beest in bed? Wederom ben je slechts één sms verwijderd van het antwoord: sms ‘Beest AAN + de naam van je nieuwe vlam’ naar 4050 en zijn bedprestaties zijn ogenblikkelijk duidelijk zonder teleurstellende pogingen vooraf.

Maar wanneer je de ware eenmaal gevonden hebt, is dit helaas nog geen garantie dat hij ook daadwerkelijk bij je blijft. Natuurlijk is ook voor dit probleem een oplossing in de vorm van een sms-dienst en binnen luttele seconden weet jij wanneer je opnieuw ‘Ware AAN’ naar 4050 moet sms-en om erachter te komen wanneer de volgende ‘ware’ zich aandient.

Blijft Prince Charming wel lang genoeg bij je om een mini-you&him te produceren en kun je zelf geen naam bedenken? Even jullie namen sms-en naar ‘Baby AAN’ en ook dit probleem is opgelost. Zelfs aan het ‘till death do us apart’-gedeelte van de liefde is gedacht: je sterfdatum én die van je geliefde kun je per sms aangeleverd krijgen. Handig om alles op tijd in kannen en kruiken te hebben.

Maar ook voor de dagelijkse dingen kun je bij sms-diensten terecht: vind geesten in je huis met de ‘Ghost-finder’, bekijk op het strand hoe iedereen eruit ziet zonder badkleding met de ‘Dick & Beaver-spotter’ en wees de leukste thuis met de enige echte scheetringtone.

Al dit moois is eenvoudig binnen te halen via je mobiel. Hoeveel het kost zal nooit duidelijk zijn en hoe je de diensten stopzet al helemaal niet, maar ach. Dat is toch een kleine prijs voor al die informatie die je leven zeker zal verrijken?

Giddiejop!

2009-06-24T22:44:00.001+02:00

Een zeer prettige bijkomstigheid van afstuderen is dat je naast een academische titel ook leuke kado's krijgt. Vriendin N. had wel een heel origineel idee: een bosrit van een uur (en dat zijn dus 60 hele minuten) op een paard. Heel origineel, want ik had tot dan toe nog nooit op een paard gezeten. Een oververmoeid en zich doodvervelende pony in Ponypark Slagharen tel ik niet mee.

Op een zonnige zaterdagmiddag gingen we op weg naar manege Knollegruun. Bij het parkeren van de auto zag ik direct dat we behoorlijk uit de toon vielen met onze spijkerbroeken en gympies. De grote zonnebril op mijn neus en het nonchalante, maar o zo praktische zwarte vestje maakten het er al niet beter op. De manege bleek een waar walhalla voor hardcore paardenfanatiekelingen. Naast de boxen waar tientallen briesende paardenhoofden naar buiten staken, was zelfs een camping ingericht. Overal liepen mensen in onflatteuze paardrijbroeken, druk bezig met dingen die je zoal met paarden doet, maar waar ik absoluut geen verstand van heb.

Met klamme zweethandjes en knikkende knieën werden we voorgeleid aan De Baas van de manege. De nuchtere paardenman bekeek vriendin N. en mij van top tot teen en schudde bij het horen van het feit dat we nog nooit op een paard gezeten hadden, meewarig zijn hoofd. Het kleine beetje moed zakte me meteen in mijn, voor paardrijden eigenlijk ongeschikte, schoenen. Maar wie A zegt, moet ook B zeggen en dus stonden we een dikke tien minuten later ieder met een iets te krappe en zeer charmante cap op ons hoofd naast een heus paard.

Janko, zo heette het enorm hoge bruine beest dat voor mijn neus stond. Paardrijden klinkt natuurlijk heel avontuurlijk, maar eerst moet je nog wel op het paard zien te komen. Gelukkig mochten we gebruik maken van een stoel en kon ik me redelijk normaal op het paard hijsen. Eenmaal boven op het paard voelde ik me meteen erg stoer. Een rondje stappen door de bak en hup, we gingen we meteen het bos in. Na een tijdje rustige stap, werd het volgens onze begeleidster wel tijd voor een stukje in draf. Ik stemde meteen enthousiast toe en wiebelde vervolgens bijna van het zadel af. Het draven heb ik niet onder de knie gekregen tijdens de rit en bij elk stukje draf moest ik me vasthouden aan het zadel. Dit was volgens mij niet geheel de bedoeling, maar het werkte wel tegen het gevaar van het verliezen van het paard.

Tijdens de rit werd Janko naar mijn idee steeds enthousiaster en deed hij ook daadwerkelijk iets als ik hem in zijn buik porde of de teugels van plek veranderde. Hij brieste er lustig op los, wat volgens onze begeleidster een teken was dat hij zich op zijn gemak voelde. Ik vond het rijden ook super, dus ik voelde meteen een band met het paard. Bij terugkomst op de manege, waar Janko gezien zijn gehuppel de laatste meters erg blij mee was, gaf ik het paard nog even een welverdiend bedankklopje. In ruil daarvoor kreeg ik een aantal 'kopjes'. Ik was natuurlijk helemaal trots dat ik binnen een uur al vriendschap had gesloten met Janko en met een voldaan gevoel ging ik weer naar huis.

Vriendin M., een rasechte paardenliefhebster, vertelde ik pasgeleden enthousiast mijn verhaal, met natuurlijk mijn pas verworven paardenvriendschap als perfecte afsluiter. M. boorde al mijn enthousiasme meteen vakkundig de grond in: "Hij had zeker jeuk." Die carrière als paardenfluisteraar kan ik dus ook wel vergeten.

Ver, verder, verst

2009-06-08T20:53:00.003+02:00

De afstand van Groningen naar Amsterdam is volgens Google maps 181 kilometer. De afstand van Amsterdam naar Groningen is maar liefst 1 kilometer langer: 182 hele kilometers. Het is dus geen wonder dat sommige mensen (laat ik niet meteen iedereen over één kam scheren) uit bijvoorbeeld de Randstad het een hele onderneming vinden om he-le-maal af te reizen naar het Hoge Noorden.

Afstand is geen vaststaand feit of een absoluut getal, maar het is relatief en persoonsgebonden. Iedereen kent het fenomeen dat de terugreis korter lijkt dan de heenreis. En het ontzag is groot wanneer ik na een concertbezoek in Rotterdam vertel dat ik nog terug naar Groningen moet rijden. Je wordt nog net niet voor gek verklaard dat je zo'n reis onderneemt voor anderhalf uur muziek.

Verschillende percepties hebben van dezelfde afstand blijkt niet alleen voor te komen tussen twee steden, maar geldt ook voor afstanden binnen Groningen. Ik woon, samen met mijn zusje, op nog geen 10 minuten fietsen van het centrum, maar dit blijkt soms een onoverbrugbare afstand. Helemaal als je fiets het begeven heeft. Ik geef toe dat ook ik niet zonder mijn extra hoge, roze gespoten fiets met bloemen rond het stuur en bijpassende roze bloemetjesbel kan. Maar sommige mensen maken het wel heel bont, getuige het smsje dat mijn zusje ontving van een vriendin:

"Heb bedacht dat het toch handiger is als ik thuis eet, aangezien mijn fiets gisteren kapot gemaakt is. Kan dus moeilijk bij jou komen."

Moeilijk dus. Niet lastig of vervelend of "ik heb eigenlijk geen zin om te lopen". Nee, moeilijk! Alsof de buurt waarin wij wonen zich in een onbegaanbare, afgelegen uithoek van Groningen bevindt, die alleen te bedwingen is per fiets, omdat geen buschauffeur zo gek is om je hier af te zetten.

Ik prijs mezelf maar gelukkig dat ik 'zo ver' van het centrum woon en als rasechte Noorderling het gewend ben om een paar uur te reizen voor bijvoorbeeld een concert of een dagje winkelen. Ik maak me daardoor in ieder geval niet druk om een paar uurtjes of kilometers extra en dat geeft een hele hoop vrijheid.

Bring it on!

2009-05-31T21:51:00.001+02:00

Volgens het AVRO-programma 'Zóóó 30' zit ik er middenin, maar ik blijf gewoon stug ontkennen: het (ik krijg het bijna niet uit mijn toetsenbord) dertigersdilemma. Grote onzin, natuurlijk heb ik daar geen last van! Ik ben nog lang geen 30 en heb ook helemaal geen last van welk dilemma dan ook.

Alhoewel...

Nietsvermoedend keek ik vrijdagochtend in de spiegel om mijn haar in de krul te kneden met wax van de kapper dat ruikt naar snoepjes. Vrolijk voor me uit fluitend, klaar voor een nieuwe dag als energieke twintiger. Tot ik het zag: een rimpel. Een r-i-m-p-e-l! En geen guitig lachrimpeltje bij mijn mond of semi-intelligente fronsrimpel op mijn voorhoofd. Nee, De Rimpel staarde me aan vanuit mijn decolleté. Het vrolijke fluiten stopte acuut en het lachen was me vergaan. Ik hoopte nog heel hard dat het gewoon een slaapvouw was. Helaas zat De Rimpel er 's middags nog gewoon, in al zijn rimpelige glorie.

In een klap heb ik een grote stap richting het dertigersdilemma gemaakt. Maar zo gemakkelijk geef ik me niet gewonnen. Ondanks de bemoedigende woorden van verschillende vriendinnen dat De Rimpel echt nauwelijks te zien is en dat ik me niet zo moet aanstellen, bereid ik me voor op de tegenaanval. Vanaf nu zal geen rimpel me meer ongemerkt besluipen. Het wordt tijd voor het grote-anti-rimpel-plan.

Voor dit plan zal ik uitgebreid alle opties om rimpels te lijf te gaan minutieus in kaart brengen. Uit de zon blijven (ik blijf toch altijd even wit), intensieve huidmassages, crèmes, acupunctuur, yoga, meer water drinken, veel fruit eten, op gewicht blijven. Ik ga het allemaal proberen. We zullen nog wel eens zien wie het laatst lacht: ik of De Rimpel.

Bring it on!

Ahkoetsjiekoetsjiekoe

2009-05-26T21:16:00.006+02:00

Katten hebben op mij dezelfde uitwerking als baby's en kleine kinderen. Bij mijn eigen katten is dat niet anders. Hele gesprekken voer ik met Gilles en Hobbes. Een gesprek voeren met mijn katten vind ik nog tot daar aan toe, dat is een eigenschap (of eigenaardigheid, zo u wilt) die vele kattenbezitters zullen herkennen. Maar het hoge stemmetje dat ik opzet zodra ik een kattenconversatie start, begint nu zelfs mij te irriteren.

Zo vraag ik vaak op hoge toon aan een voorbij wandelende Hobbes wat hij aan het doen is. Het leuke is dat hij ook nog terugmiauwt. Iets waar een fanatiek kattenliefhebster erg enthousiast van wordt. Maar op deze manier houdt hij mijn afwijking wel in stand. Op elke vraag die ik stel, reageert hij heel spontaan. Hierdoor sta ik soms minutenlang met een hoog kinderachtig stemmetje tegen mijn kat te piepen.

Erg diepgaand zijn onze gesprekken niet. Misschien neemt Hobbes me ook al lang niet meer serieus door dat hoge stemmetje. Ik betrapte hem er laatst op dat hij zijn wenkbrauw optrok. En gisteren kapte hij ons gesprek over zijn plekje in de zon wel erg snel af door zijn kop resoluut af te wenden.

Ik heb me nu dan ook voorgenomen om te werken aan het voeren van een volwassen conversatie met mijn katten. Zij zijn tenslotte ook geen kitten meer. In vervolg zal ik op normale toon met ze praten. Ik ben erg benieuwd hoe Hobbes denkt over de situatie in Afghanistan.

Hamsteren

2009-05-23T21:02:00.016+02:00

Al zes jaar woon ik onder dezelfde buurman. Zijn naam ken ik niet, maar in de loop van de jaren ken ik wel al zijn eigenaardigheden. Mijn bovenbuurman is namelijk een beetje vreemd. En dan is 'beetje' eigenlijk nog te zacht uitgedrukt.

Zo slaapt de bovenbuurman nooit. Tenminste, niet 's nachts. Hoe laat ik ook thuiskom, altijd brandt er licht. Nu zou het kunnen dat hij bang is in het donker, ware het niet dat hij 's nachts altijd aan het slepen is met spullen. Zijn flat is precies even groot (klein) als die van mij, dus je zou zeggen dat hij na zes jaar wel eens uitgesleept is. Maar nee, de bovenbuurman heeft van slepen met spullen zijn persoonlijke missie gemaakt.

En spullen om mee te slepen heeft hij genoeg. Zijn hele flat staat van boven tot onder en van links tot rechts vol met tapijtjes, televisies, lampjes, verfblikken, vaatwassers, wasmachines, kinderfietsstoeltjes, skateboards, kastjes en nog 1001 andere dingen. Om alles goed kwijt te kunnen, heeft hij een soort zolderverdieping in zijn gang gefabriceerd. Ook die verdieping is volgestouwd met spullen, net als zijn balkon en zijn schuurtje beneden in de kelder. De deur van dat schuurtje kan een heel klein stukje open: tot aan het plafond staat het vol.

Misschien is de bovenbuurman zo'n ziekelijke hamsteraar die je wel eens in documentaires voorbij ziet komen: mensen die niets kunnen weggooien en bijna uit hun eigen huis gedrukt worden door de berg spullen die ze verzameld hebben. Maar laatst zag ik de bovenbuurman af en aan rijden met zijn auto: hij was een behoorlijke voorjaarsschoonmaak aan het houden. Gisteren bleek dat deze opruimactie alleen bedoeld was voor een verse lading rotzooi, waaronder nóg een wasmachine.

Het niet slapen, de nachtelijke sleeppartijen en het wonen tussen zoveel spullen en evenzoveel stofnesten blijken een aanslag op de gezondheid van de bovenbuurman. Zo verblijdt hij mij op de meest ongewenste tijden op zeer frisse geluiden. Net wanneer ik een hap magere yoghurt met muesli naar binnen wil werken, hoor ik hem rochelend en kokhalzend boven de toiletpot hangen. En dat doet hij niet af en toe, maar wekelijks. Aangezien ik nogal visueel ingesteld ben, vergaat mijn eetlust me dan meteen.

De bovenbuurman zorgt voor meer geluiden dan alleen het bonken van meubels of het rochelen boven de pot. Hij heeft er ook een handje van om telefoongesprekken met familie in Verweggistan op volumestand 'extreem luid' te voeren. Ik vind het toch altijd een beetje zielig wanneer ik hoor dat hij 20 keer probeert te bellen en er niemand opneemt. Het harde 'tuut-tuut-tuut' is niet te missen.

Toch is het niet alleen maar kommer en kwel met de bovenbuurman. Buiten al zijn eigenaardigheden om, is het een heel vriendelijke man. Hij groet altijd en houdt de centrale deur beleefd voor me open. En dankzij de zesjarige training in nachtelijke geluiden, slaap ik bijna overal doorheen.

Volvo: hollen en stilstaan

2009-05-20T21:51:00.010+02:00

Weilanden met grazende koeien, schapen en schattige lammetjes schieten voorbij aan de oude Volvo 440 waar ik samen met vriendin M. en M. in zit op weg naar Holwerd. Druk kletsend verheugen we ons op het weekendje Ameland dat we voor de boeg hebben. Ik zit voor de verandering eens relaxed voorin naast de bestuurder. Normaal gesproken betekent dit dat ik de navigatietaak moet uitvoeren, maar vriendin M2 kent de weg en neemt vanaf de achterbank de honneurs waar.

Ondanks dat vriendin M1 haar rijbewijs al een tijdje heeft, zit het 'niets-zeggen-is-rechtdoor-principe' er nog goed in. Wanneer we een brug naderen, geeft vriendin M2 aan dat we na de brug direct naar rechts moeten. M1 knikt enthousiast, maar mindert geen vaart. Terwijl we met zo'n 80 kilometer per uur over de brug rijden, roept M2 nog een keer dat we naar rechts moeten. Vriendin M1 bedenkt zich niet, trapt de rem vol in en probeert naar rechts te sturen. De kont van de Volvo slingert vervaarlijk en ik zet me schrap. De vluchtheuvel komt snel dichterbij en M1 besluit gelukkig dat we de bocht echt niet gaan halen. We schieten de weg weer op en komen een paar meter verder tot stilstand op een parkeerstrook. Gierend van het lachen vervolgen we even later onze weg.

Op de terugweg, inmiddels versterkt met vriendin G., neemt vriendin M1 alle bochten volgens de regels en lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Totdat we bij het binnenrijden van het plaatsje Veenklooster ineens een raar geluid horen. Wanneer we de auto aan de kant hebben gezet, is de boosdoener snel gevonden: de rechterachterband is zo plat als een dubbeltje. Na een kort overleg blijkt dat we alle vier geen autoband kunnen verwisselen en wordt de ANWB gebeld. Terwijl we geduldig wachten op de gele reddende engel, concluderen we dat we bovendien geen krik hebben en de band sowieso niet kunnen verwisselen.

Na 40 minuten toeristische attractie spelen in de berm, verschijnt er iets geels aan de horizon. De ANWB-man stapt hoofdschuddend uit zijn auto en is verbaasd dat geen van ons de band kan verwisselen. De kriksmoes komt ook niet helemaal goed uit de verf. De man gaat met een stoere laat-mij-dat-maar-even-oplossen-blik aan de slag en voordat we met onze ogen kunnen knipperen is de band al verwisseld en kunnen we onze weg vervolgen. Maar ondanks dat ik weer veilig thuis ben gekomen, zullen vriendin M1 en een roestrode Volvo 440 altijd een spannende combinatie blijven.

Meeslepend

2009-05-08T23:21:00.013+02:00

Gehaast trek ik de voordeur achter me dicht, sprint de twee trappen af naar de fietsenkelder en zwaai de zware centrale deur open. Ik duw mijn fiets naar buiten en spring erop. Wanneer ik de straat uit fiets, valt me op dat er iets essentieels mist. En binnen een seconde dringt het tot me door: mijn auto is weg!

In mijn straat is het vaak lastig om een parkeerplekje te vinden. De ligging aan de rand van het betaald parkeren-gebied maakt onze gratis parkeren-wijk zeer populair. Vooral wanneer je 's avonds laat een plaats zoekt, ben je nogal eens genoodzaakt tot het vinden van creatieve oplossingen.

Nadat ik vastgesteld heb dat mijn auto echt weg is, bel ik in paniek mijn vader op. "Pap! Mijn auto is weg! Hij is vast gestolen!" breng ik snikkend uit. Op zijn kenmerkende kalme toon trekt hij mijn conclusie meteen in twijfel: de kans dat een groene Renault 5 uit 1989 vol met kussentjes en knuffelbeestjes gestolen wordt, lijkt hem zeer klein. Hoewel ik hier zelf nog niet van overtuigd ben, klinkt de optie dat de politie mijn auto heeft meegenomen toch iets aannemelijker. Met knikkende knieën bel ik vervolgens het politiebureau. En inderdaad: er is die ochtend een Renault 5 verwijderd uit mijn straat. Voor het luttele bedrag van 226,- euro mag ik mijn koekblikje komen ophalen. Slik.

Met lood in mijn schoenen en een gat in mijn bankrekening meld ik me even later bij het politiebureau. Na het afhandelen van de papierwinkel word ik verzocht om mee te lopen met twee agenten. Ze zullen me naar mijn auto brengen, want die staat "helemaal aan de andere kant van Groningen". Even vrees ik dat ik achter in een politieauto moet, als een echte crimineel achter de zwarte tralies. Tot mijn grote opluchting mag ik in een normale personenauto stappen.

Tijdens de rit vraag ik me af waar mijn auto heen gesleept zou zijn en hoop ik dat ik de weg naar huis kan vinden. Na een klein tijdje rijden en al luisterend naar de berichten die door komen via de mobilofoon ("Er zit een schaap vast in het prikkeldraad, we gaan er nu naar toe"), komt de omgeving me ineens heel bekend voor. Wanneer we een kleine 10 minuten later bij een loods stoppen, vraag ik me af waarom de sleepkosten zo absurd hoog waren. Mijn auto bevindt zich hemelsbreed nog geen twee kilometer van mijn huis.

Treinescapades

2009-05-02T21:57:00.019+02:00

Het grote moment was gisteren daar: ik heb mijn OV ingeleverd. Officieel student-af. Het was zo'n heerlijk privilege: zonder zorgen de trein in stappen en gratis reizen naar alle uithoeken van Nederland. Een treinkaartje kopen in het weekend zorgde standaard voor een uitroep van verbazing over de prijs. Duur! En dat met 40% korting. Dat gaat nog wennen worden, voor mij en mijn portemonnee.

Het inleveren van mijn OV bracht allerlei treinherinneringen bij me boven. Daarom een kleine compilatie voor de nostalgie:

* Samen met twee vriendinnen in de trein Pringles eten. Mijn handen passen niet door de opening van de bus, die van mijn 20 cm kleinere vriendin reiken moeiteloos tot de bodem. Een oudere vrouw tegenover ons weet wel hoe dit komt: "had je maar niet zoveel Pringles moeten eten" is haar commentaar op de breedte van mijn handen.

* Telefoneren, sms-en, muziek luisteren, je mascara bijwerken, je lippen stiften, slapen en daarbij een beetje kwijlen, je haar borstelen, ontbijten. Mensen die vaak met de trein reizen voelen zich blijkbaar snel thuis in de trein en verplaatsen een deel van hun dagelijkse routine naar de coupé. Maar tijdens een reis naar Leeuwarden werd ik geconfronteerd met wel een heel smerige activiteit die echt niet thuishoort in de trein. Schuin tegenover me zat een vrouw ongegeneerd haar nagels te knippen. Yak!

* In gesprek met een 20-jarige Albertiaan die in zijn eigen woorden "ontzettend dichtgetikt" was. Tijdens de treinreis van Groningen naar Utrecht vertelde hij over zijn drukke studentenleven waarbij zijn complete weekschema op tafel kwam. Dispuut, jaarclub, toneelgroep, sporten, hij deed het allemaal. Hooghartig gaf hij commentaar op mijn mobiele telefoon, waarmee ik volgens hem alleen maar stoer wilde doen. Na al dat gepoch over zijn enorm drukke leven vroeg ik me af wie hier de opschepper was.

* Op weg naar de Randstad kwam ik in gesprek met een paar echte Westerlingen. Verbazing alom toen ze hoorden dat we wel uit het Noorden kwamen, maar én geen klompen droegen én geen koeien konden melken.

* Vertraging, treinen die plotseling stoppen middenin een weiland, dat is in Nederland al geen pretje. Maar midden op het spoor in Keulen stilstaan en geen idee hebben hoe lang het gaat duren is best vervelend. Terwijl ik mijn best deed om het snelle Duitse geratel dat uit de speakers kwam te ontcijferen, wachtte ik geduldig af tot de trein weer ging rijden. Een Duitse medepassagier kon haar hoofd echter niet koel houden. De conductrice die zo onverstandig was om zich in de coupé te begeven werd onmiddellijk overspoeld met beschuldigingen: "U berooft me van mijn vrijheid!".

Reizen met de trein doe ik dan niet zo vaak, toch vind ik het (meestal) een prettige bezigheid die ik niet wil missen. 'Legaal' even helemaal niets doen, mensen kijken, gesprekken afluisteren of lekker lezen. Gelukkig wil de NS mij ook nog niet kwijt en krijg ik gratis een kortingskaart welke een jaar geldig is. Kan ik na 9 uur nog steeds 'duur' reizen met 40% korting.

Arachnafobia

2009-04-24T21:58:00.010+02:00

Okee, ik beken: ik ben ontzettend, buitengewoon, verschrikkelijk bang voor spinnen. Fobisch kun je het wel noemen. De kleintjes, de echt kleintjes dan hè, die kan ik nu wel aan. Die mogen blijven zitten wanneer ze op een plek zitten die ik als onschadelijk bestempel en lopen ze wel in de weg, dan durf ik ze helemaal zelf dood te maken. Ja, dood. Je denkt toch zeker niet dat ik zo'n beestje levend op mijn handen naar buiten vervoer.

Toen ik nog jonger was, vroeger dus, gilde ik mijn longen eruit bij elk formaat spin. Maar ik zag zelf ook wel in dat mijn omgeving mij dit niet in dank af nam. Mijn paniek werd niet meer serieus genomen en mijn angst werd belachelijk gemaakt wanneer de spin in kwestie amper met het blote oog waar te nemen was. Ik heb mezelf dus langzamerhand geconditioneerd om niet meer in paniek te raken bij de standaard huis-tuin-en-keukenspinnetjes. Nog steeds roep ik liever de hulp van iemand anders in om de grotere exemplaren weg te halen, maar ik probeer dat tegenwoordig rustig en kalm te verzoeken aan de dichtstbijzijnde hulplijn. En dat ik dit resultaat zelf heb weten te bereiken, daar ben ik best trots op.

Het hebben van twee katten blijkt een prima voorzorgsmaatregel te zijn om het aantal spinnen in huis tot een minimum te beperken. Maar helaas dringt er af en toe toch een het huis binnen. Zo zat ik een tijdje terug nietsvermoedend op de bank televisie te kijken toen Hobbes (a.k.a. Hoberius) op nog geen paar meter afstand 'ergens' mee aan het spelen was. Ik kon vanaf de bank niet goed zien wat het was, dus ik boog me wat naar voren om het eens beter te bekijken, ondertussen met een hoog stemmetje gezellig kletsend tegen de kat dat hij zo leuk aan het spelen was.

Nog geen seconde later klom ik gillend over de banken om zo snel mogelijk naar de gang te vluchten. Een enorm dikke zwarte spin was het onderwerp van Hobbes' spel. Ik had nog de tegenwoordigheid van geest om mijn mobiele telefoon mee te grissen in mijn vlucht en compleet overstuur en in paniek belde ik mijn moeder. Toen zij doorhad dat het huis niet in brand stond, er geen ernstig ongeluk gebeurd was en ook de katten nog leefden, maar dat ik in paniek was om een spin, raakte zij al snel gepikeerd. "Wil je niet zo gillen in mijn oor?", "Ik hang op hoor als je zo blijft gillen" en "Wat verwacht je dat ik kan doen?" waren natuurlijk geheel logische reacties. Maar ja, ik zat midden in een soort arachnafobische paniekaanval en was alleen maar bang dat de spin, die zich nog samen met Hobbes in de woonkamer bevond, ineens verdwenen zou zijn.

Want het enige dat nog enger is dan een grote zwarte spin in je woonkamer is een grote zwarte spin die ineens verdwenen is. Er zat dus niets anders op dan bij de buurman aan te bellen. Met een rood betraand gezicht stond ik voor zijn deur. Ik had ook nog het geluk dat de bovenbuurman bij hem op bezoek was. Stamelend legde ik uit dat er een enorme spin in mijn woonkamer zat, waarop twee buurmannen mij gniffelend aankeken. Prachtig leedvermaak natuurlijk, zo'n zelfstandige en geëmancipeerde vrouw compleet overstuur door een beest dat vele malen kleiner is dan zij. De buurman was wel zo lief om de spin weg te halen, nogmaals te controleren dat hij echt, echt, echt weg was en mij bovendien te verzekeren dat het inderdaad een behoorlijk grote spin was.

Ook op Twitter is het wat betreft achtpotige monsters niet meer veilig. Nietsvermoedend klikte ik deze week op een link van @Contentgirls. Een enorm grote, harige spin verscheen in beeld. Ik kon er nauwelijks naar kijken en het was erg lastig om het kruisje te vinden om het schermpje dicht te klikken. @Contentgirls was genoodzaakt om in een kamer te blijven totdat haar partner thuiskwam om het monster weg te halen. Dit deed mij beseffen hoe hulpeloos ik zou zijn wanneer de buurman niet thuis is. Ik zie dus een business opportunity: een help-haal-die-spin-weg-alarmdienst. Nu nog mensen vinden die dit tegen betaling willen doen.

De sport die bij mij past

2009-04-18T22:54:00.014+02:00

Ik wou dat ik het kon zeggen: "sporten is mijn lust en mijn leven". Maar helaas is het tegenovergestelde waar. Ik heb tot nu toe nog geen sport gevonden waarvan mijn hart letterlijk en figuurlijk harder gaat kloppen. En trust me, ik heb vele pogingen gedaan.

Mijn sportcarrière begon redelijk rooskleurig. Zo zat ik op jonge leeftijd al op gymnastiek en presteerde ik het zelfs om een zilveren medaille te behalen bij een clubwedstrijd. Blijkbaar was ik in mijn jonge jaren prima in staat om acrobatische toeren uit te halen aan de rekstok of om een radslag te maken op de mat. Helaas verloor ik dit 'talent' vrij vlot toen ik in de pubertijd kwam. Met mijn 1.85 meter heb ik diverse groeispurts doorgemaakt en mijn lange lijf bleek niet meer in staat tot lenige acties.

Mijn lengte bleek wel zeer geschikt voor handbal. Ik begon als cirkelloopster, bij dameshandbal betekent dat ongezien gemeen proberen te doen in de cirkel. Daarna werd ik keepster, ideaal met mijn lengte natuurlijk. Helaas viel het team uit elkaar en was het exit handbal. En toen begon de sportzoektocht pas echt.

Steps, dat leek me wel wat. Danspasjes doen op een soort voetenbank met opzwepende muziek erbij. Na drie lessen herhaaldelijk over, naast en op het bankje hupsen, had ik dat wel weer gezien. Vooral de aanblik van jezelf in de enorme spiegels terwijl je wanhopig de pasjes probeert bij te houden en niet van het voetenbankje te vallen, maakte het er niet beter op.

Nee, fitness. Dat was het helemaal. Fijn in je eigen tempo aan wat apparaten hangen en zo binnen no time een strak, gespierd lichaam kweken. Helaas bleek het dodelijk saai te zijn. En op de een of andere manier wist ik steeds (want toch hardleers) de verkeerde fitnessschool uit te zoeken. Ik kon de tijd nooit doden door naar mooie gespierde mannen te kijken, altijd hingen er zwetende, puffende huisvrouwen naast me aan de apparaten.

Ondertussen had ik al eens een paar goedkope skates gekocht en aangestoken door een enthousiaste vriendin besloot ik om 500 gulden uit te geven aan een paar professionele skeelers. Complete beschermingsset erbij, alsof het niets kost. De opmerkingen dat het toch wel veel geld was en of ik wel zeker wist dat ik het echt leuk zou vinden, negeerde ik. Natuurlijk, skeeleren zou het helemaal worden! Ik zag me al met hoge snelheid over fietspaden en wegen zoeven, zo licht als een veertje, met lange slagen over het asfalt. Een keer heb ik erop gestaan. Na een val in de berm en zeer pijnlijke enkels zijn de skeelers de kast niet meer uitgekomen.

En toen was daar badminton. Vraag me niet hoe ik daar ineens op kwam, maar opeens moest en zou ik op badminton. Weer naar de sportwinkel, ditmaal voor een badmintonracket. Ook ik leer van mijn eerdere sportfouten, dus ik ging voor een bescheiden modelletje. Ik weet nog net hoe ik zo'n pluim moet raken, maar verder heb ik een seizoen lang onder het net staan kletsen.

Na een aantal jaren redelijk sportvrij te zijn geweest, op nog wat wanhopige fitnesspogingen na, viel mijn oog op de vechtsport Pencak Silat. Een conditioneel zeer zware verdedigingssport. Ondanks de blauwe plekken en een week rondlopen met de handafdrukken van een mede-pencakker op mijn dijbenen, heb ik het toch ruim een jaar volgehouden. Helaas gooide mijn eigen lijf dit keer roet in het eten en moest ik vlak voor het examen voor de eerste slip afhaken.

Na Pencak Silat ben ik eigenlijk zoekende gebleven. Vorig jaar heb ik nog een nieuw badpak en een prachtige Speedo-badmuts gekocht om elke week baantjes te gaan trekken. En er staat een (dit keer tweedehands) paar rolschaatsen in de kast. Maar elke week “even lekker sporten” zit er nog steeds niet in. Ik vrees dat ik mijn haat-liefdeverhouding met sporten zal moeten accepteren.

Rammelende eierstokken

2009-04-12T22:32:00.009+02:00

Wanneer je qua leeftijd richting de 30 gaat, wordt het thema voortplanting steeds minder een ver-van-je-bed-show. De eerste vriendinnen gaan trouwen en zetten daarna een mini-versie (of twee) van zichzelf op de wereld. En zo veranderen de gesprekken langzamerhand in de gesprekken waarvan je vroeger zei dat je ze nooit zou voeren.

Op verjaardagen worden de meegebrachte babyfoons op een prominente plek uitgestald, worden er vurige discussies gevoerd over welke dweilset het beste kleine babyhandjes van de vloer haalt en worden de Tell Sell-apparaten de hemel in geprezen. "Zo'n FlavorWave Turbo Oven lijkt me wel wat, zou dat echt werken?". Als happy single kun je alleen maar lijdzaam toekijken.

Gelukkig zijn er in mijn vriendinnengroep ook nog mede-singles die zorgen voor de juiste balans. Maar zelfs vriendinnen waarvan je het niet verwacht, blijken vanuit een onverwachte hoek bezig te zijn met voortplanting. Vol trots laat vriendin M. mij een klein plantje zien: "Kijk, allemaal nieuwe pepertjes!". Enthousiast legt ze uit hoe ze het plantje handmatig bevrucht heeft door het stuifmeel van bloemetje naar bloemetje te transporteren. En zie daar: vijf kleine pepertjes.

Ik kan bij dit tafereel maar aan een ding denken: zou dit de volgende vriendin zijn die ten prooi valt aan rammelende eierstokken?

Emancipatie?

2009-04-08T19:48:00.013+02:00

Emancipatie is het streven naar gelijkgerechtigdheid, zelfstandigheid en eerlijker maatschappelijke verhoudingen (Bron: Wikipedia).

Natuurlijk ben ik een meid van deze tijd en zeker geëmancipeerd. Niks mannentaak, vrouwentaak: ik probeer het eerst zelf en lukt het me niet, dan gil ik wel. Zo snap ik niet waarom ik raar word aangekeken wanneer ik onder de motorkap hang. Ik ben heus geen automonteur in spe, maar doordat een vochtprobleem mijn auto al langer teistert weet ik ondertussen wel waar de verdelerkap zit, wat deze doet, hoe hij eraf moet én vooral hoe hij er weer op moet (altijd vervelend wanneer je hard roept: "ik kan het zelf wel!" en je blijft op het moment suprème in gebreke). Ook de bougies weet ik te vinden en een beetje spray om het vocht te verdrijven doet vaak wonderen. Regelmatig heb ik bij een aantal mannen de wenkbrauwen omhoog gekregen door ervoor te zorgen dat de auto weer startte.

Het controleren van de bandenspanning is zeker geen taak waarbij ik hulp nodig heb. Dat dit niet vanzelfsprekend is, bewijst een post op het Viva-forum van 17 maart 2008. In reactie op de vraag hoe je je autoband oppompt, postte een vrouwelijke forumbezoeker:

"Ik begrijp echt niet waarom je zoiets aan een (voornamelijk) vrouwenforum vraagt eigenlijk. waarom vraag je het niet gewoon aan iemand van inderdaad Kwikfit, of een autogarage?" (Zie hier)

Misschien had de man die me aansprak terwijl ik probeerde zo charmant mogelijk mijn banden op te pompen (hee, ik blijf een vrouw natuurlijk!) deze post ter harte genomen toen hij me vroeg of ik hulp nodig had. Enigszins beledigd heb ik zijn hulp afgeslagen.

Er zijn ook momenten dat ik wel graag de hulp van een paar mannen inroep. Het trucje met de verdelerkap werkt namelijk helaas niet altijd. Bij hetzelfde tankstation waar ik een paar weken eerder de hulp van een man had afgeslagen, weigerde mijn auto na het tanken pertinent dienst. Er zat dus niets anders op dan de auto weg te duwen. Op dat moment waren er meerdere mannen aanwezig die zeker zagen dat mijn auto niet wilde starten. Maar blijkbaar is het niet verstandig om mannelijke hulp af te slaan, ook niet bij de meest simpele taken. Geen enkele man maakte namelijk aanstalten om me te helpen de auto weg te duwen naar een parkeerplek.

Dus kon ik als geëmancipeerde en zelfstandige vrouw zelf mijn auto wegduwen en onhandig tegenhouden toen hij te hard heuveltje-af ging....Emancipatie, zucht!

Probleemwijk, biertje?

2009-03-28T11:21:00.018+01:00

Ik woon in een probleemwijk, ook wel Vogelaarwijk, aandachtswijk, achterstandswijk, krachtwijk of prachtwijk genoemd. Ik woon er al zes jaar zonder al te veel problemen. Natuurlijk gebeurt er hier wel eens wat. Maar een man die zwaaiend met een vlindermes door de straat loopt, is geen probleem wanneer je zelf achter het raam staat. Ook een enorme vechtpartij tussen twee families is prima te doen vanachter datzelfde raam. Tot voor kort kwamen de 'lasten' van een krachtwijk niet dichterbij dan dat.

Maar helaas moest ook ik er na zes jaar aan geloven. Op 5 maart zat ik, uitpuffend van weer een zware scriptiedag, rustig op de bank tv te kijken. Ineens hoorde ik een raar geluid op mijn balkon, alsof iemand er een ladder tegenaan zette (live op twitter). In de veronderstelling dat het geluid wel van het balkon van de bovenbuurman moest komen, ben ik kalm op de bank blijven zitten.

Vorig weekend, 16 dagen na het balkongeluid, was het stralend lenteweer en wist ik niet hoe snel ik op mijn balkon moest komen. Met een tijdschrift, zonnebril en een groot glas Roosvicee Multivit bij de hand probeerde ik zoveel mogelijk zon mee te pakken in de strijd tegen een scriptiewit gezicht. Heerlijk soezend in de zon viel me op dat er iets miste. Gravend in mijn geheugen, herinnerde ik me ineens dat er al een tijdje een leeg krat bier had gestaan. Welke nu dus spoorloos verdwenen was! Een plus een maakt twee en het werd me duidelijk dat het rare geluid van zestien dagen geleden wel degelijk van mijn eigen balkon afkomstig was. (live op twitter)

Na zes jaar hebben de problemen van een prachtwijk zich helaas verplaatst tot op mijn eigen balkon. Ik ben erg benieuwd hoe lang de barbecue er nog staat.

De Sauna: wat niet te doen

2009-03-17T16:49:00.009+01:00

Scriptiestress verlichten en het losmaken van vastzittende nekspieren kun je het beste doen met een uitgebreid arrangement in de sauna. De hele dag stomen, zweten, zwemmen, bubbelen en als afsluiting een klassieke massage helpen een vermoeide student er weer bovenop.

Hoe ontspannen een sauna-arrangement ook is, er zijn ook risico's waar rekening mee gehouden moet worden en regels die in acht genomen dienen te worden. Dus bij deze: tips om het bezoek aan de sauna voor iedereen aangenaam te houden.

Bekenden
Als je op zondag naar de sauna gaat die op maar 20 minuten van je woonplaats ligt, dan is de kans groot dat je vage bekenden tegenkomt. Naakt. Zonder kleren dus. Jij hebt hem gezien, hij heeft jou gezien. Stelregel is om vooral niet te laten merken dat je elkaar gezien hebt. Dus niet groeten, knikken of staren. Vervolgens blijf je de gehele dag zo ver mogelijk uit elkaars buurt. Kom je elkaar toch weer tegen, dan blijft de stelregel onverminderd van kracht: negeer elkaar. Op deze manier confronteer je elkaar niet openlijk met elkaars naaktheid en is de kans groot dat jullie elkaar in het aangeklede leven nog fatsoenlijk kunnen aankijken.

Naakt liggen
Tijdens een saunadag voelt menig mens zich zo ontspannen dat er nogal eens vergeten wordt dat ze niet de enige zijn in het gebouw. Relaxed op een stretcher een goed boek lezen in al je naaktheid is prima. Maar alsjeblieft, hou je benen bij elkaar! Niemand heeft er behoefte aan om tot in detail te weten hoe een ander er uitziet.

Ruimte
In de sauna ben je naakt en dat is geen enkel probleem. Naakt zijn betekent wel dat iedereen elkaar de ruimte moet geven. De intieme zone is op zo'n dag een stuk groter dan wanneer er kleding om het lijf zit. Dat betekent dus dat wanneer er voldoende douches beschikbaar zijn, je als man niet tegenover drie vrouwen gaat staan om te douchen. Nee, je kiest de douche aan de andere kant van de ruimte. Expres een douche dichtbij kiezen komt voyeuristisch over. En voyeurs zijn niet welkom in de sauna.

Stelletjes
Je bent verliefd en wilt niets liever dan dag en nacht verstrengeld zijn met je geliefde. Samen naar de sauna is natuurlijk heerlijk. Maar blijf in vredesnaam van elkaar af! Niets is onsmakelijker dan tegenover twee zoenende en friemelende naakte mensen te zitten in het bubbelbad/zwembad. Er hangt niet voor niets een bordje: vermijd lichamelijk contact. En ja, dat geldt ook voor stelletjes.

Verder is het natuurlijk logisch dat je niet ongegeneerd gaat staren naar iemand, dat je je badjas aan doet wanneer je je verplaatst en dat je niet opzichtig aan je lichaam gaat zitten pielen.

Met het in acht nemen van deze tips en regels blijft het voor de vermoeide student ook nog prettig om naar de sauna te gaan.

Later als ik groot ben

2009-03-05T18:49:00.007+01:00

Zes jaar Bedrijfskunde studeren doe ik natuurlijk niet voor niets. Ik ambieer een flitsende carrière om uiteindelijk verkozen te worden tot Zakenvrouw van het Jaar 2012. Bij het leven als zakenvrouw van het jaar horen natuurlijk chique diners, dure hotels en buitensporige roomservice.

Maar daar moet ik nog even aan wennen.

Zo was ik een paar weken geleden in Rotterdam waar ik een nachtje logeerde in het Hilton-hotel. Al bij binnenkomst werd ik overdonderd door de luxe: overal marmer, goud(-en laagjes), mannen in pak en champagnekoelers met dure champagne erin. Tenminste, ik neem aan dat het dure champagne was, ik heb er natuurlijk nog geen verstand van.

Bij het betreden van de Executive Room viel het verschil tussen de kamers waar ik normaal in verblijf me meteen op. De kamers waarin ik slaap bij weekendjes weg hebben geen bureau met schrijfwaren, internetaansluiting en telefoon. Geen minibar, die eigenlijk helemaal niet mini was. Geen strijkplank, geen waterkoker en geen schoenpoetssetje. Geen ligbad met telefoon ernaast en al helemaal geen badjas-met-slippers op het bed. Ik wist nog net dat het ding naast het toilet een bidet was en geen bak om je handwas in te doen.

Naast de fles Spa Blauw die werd aangeboden door het hotel, kreeg ik ook een bonnetje om een consumptie te nuttigen in de bar. Met 50% korting, dat dan weer wel. Ook het Hilton had door dat ze te maken hadden met een rasechte arme student. Of ze doen aan lange termijn klantenbinding, anticiperend op mijn flitsende carrière.

Ik bestelde een witte wijn bij de uiterst beleefde barman. Ik mocht plaatsnemen en de ober kwam de wijn aan tafel presenteren. "Ik heb hier voor u een heerlijke Chablis, droog met een heerlijke fruitige afdronk." Niet wetende wat te doen, gaf ik de ober een knikje. En tot mijn opluchting schonk hij daarop de wijn in. Gelukkig liep hij daarna weg, want als ik de wijn had moeten proeven en er dan iets zinnigs over had moeten zeggen, was ik genadeloos onderuit gegaan.

Maar het lastigste kwam nog: er kwamen nootjes. De nootjes die ik normaal gesproken krijg zitten in een bakje, that's it. Nu kwamen er twee bakjes met nootjes én een bakje met servetjes én een lepeltje. Daarnaast kreeg ik van de ober een apart servetje. En toen kwam het grote puzzelen: moesten de nootjes met het lepeltje op het servetje? Was het servetje alleen bedoeld om je handen mee af te vegen? Wat te doen? Uiteindelijk koos ik ervoor om de nootjes onhandig met het lepeltje uit het bakje te vissen, op het servetje op mijn hand te doen en vervolgens van het servetje te eten.

Of dat de juiste manier is om nootjes te eten zal ik voor 2012 moeten achterhalen.

Korte cursus scriptiestressmanagement

2009-02-27T19:15:00.008+01:00

Nu ik al maanden fulltime zwoeg op mijn scriptie, ben ik een expert geworden op het gebied van scriptiestressmanagement. En omdat ik ook de beroerdste niet ben, deel ik mijn wijsheid met jullie. Doe er je voordeel mee.

Tip 1: Maak een planning en hou je eraan. Ik ben in mei 2008 enthousiast van start gegaan met mijn afstudeerstage. Volgens mijn planning ben ik al afgestudeerd sinds december 2008.

Tip 2: Denk vooral niet aan het feit dat de conceptversie over twee weken vol-le-dig afgerond moet zijn. En denk er dus ook niet aan dat je de analyses nog moet afronden, de resultaten nog moet interpreteren en dit alles nog op papier moet zien te krijgen.

Tip 3: Werk dagelijks hard aan je scriptie en laat je niet afleiden door overbodige zaken als Twitter, het schrijven van blogs of postbodes/colporteurs aan de deur.

Tip 4: Ga elke avond op tijd naar bed en sta elke ochtend vroeg op. En nee, om 00.30 uur gaan slapen is niet op tijd en 09.00 uur is niet vroeg.

Tip 5: Neem je voor om elke dag een half uur te gaan wandelen om a. een frisse neus te halen, b. je dagelijkse portie vitamine D binnen te krijgen en c. je hoofd leeg te maken om daarna weer hard te kunnen werken.

Wanneer je tip 1 tot en met 5 strikt opvolgt, heb je er zeker geen last van dat je hoofd over loopt met willekeurige scriptiegedachten en ben je gegarandeerd scriptiestressvrij.

Koekoek

2009-02-24T15:11:00.002+01:00

"Psst, psst.""
"Hee meisje, psst."
"Psssst!!".

Veel mannen zijn niet erg creatief in de manier waarop ze mijn aandacht proberen te trekken. Ik reageer niet op gepsst, gesis of het algemene 'Hee, meisje'. Meestal tot frustratie van de sissende kerels waardoor ze nog harder en nadrukkelijker gaan pssst-en tot je te ver weg bent. En nee, daar worden ze zeker niet aantrekkelijker van.

Soms wordt er een meer directe manier van toenadering gezocht. Bij het vooroverbuigen om mijn fiets op slot te zetten werd ik zonder pardon vol in mijn achterste geknepen. Op klaarlichte dag, in mijn eigen straat. Ik stond zo perplex door deze actie dat ik niet snel genoeg een goede reactie klaar had. Maar dat ik liever zonder een hand op mijn kont mijn fiets op slot zet mag duidelijk zijn.

De man die me gisteren wilde laten weten dat hij me wel zag zitten, had wel een heel creatieve manier van aandacht trekken: "Koekoek!" hoorde ik toen ik hem voorbij fietste. Ik vraag me af waar hij zijn inspiratie vandaan haalt.

Wiskundehorror

2009-02-20T10:11:00.002+01:00

Deze week moest ik mij voor mijn scriptie bezighouden met logaritmen. Iets met normaal verdelingen, vraag me niet naar de details! Meteen ging ik in gedachten terug naar Wiskunde op de middelbare school. Ooit werd mij door een Wiskundeleraar voorspeld: "Jij zult nooit een zes halen!". En gezien mijn voorgeschiedenis met Wiskunde was dit niet eens zo gekke uitspraak.

Ik probeerde het wel te snappen, maar Wiskunde en ik liggen elkaar gewoonweg niet. Hoeveel moeite ik ook deed om het te snappen, het lukte me niet. Tot grote frustratie van mij en mijn wiskundeleraren: "Meneer, ik snap het niet!", "Wat snap je niet?", "Eh, alles niet!" "Grrrr..." Ook de vader van een vriendin van mij moest na uren en uren en uren bijles toegeven dat ik het toch echt nooit onder de knie zou krijgen.

Berekeningen bij Economie I en Economie II snapte ik zonder problemen. Daar was ik zelfs goed in. Maar bij deze vakken kon ik me tenminste voorstellen wat ik moest uitrekenen en waarom dat moest zoals het moest. Bij Wiskunde werd me altijd gezegd: "Het is gewoon zo, punt." En tja, dat accepteer ik blijkbaar niet.

Toen de eindexamens eraan kwamen, kneep ik hem ontzettend natuurlijk. De uitspraak dat ik nooit een zes zou halen, spookte door mijn hoofd. Maar wanneer iemand tegen mij zegt dat ik iets nooit zal kunnen, word ik juist vastberaden om het tegendeel te bewijzen. En tot mijn grote vreugde wist ik toch een zes binnen te slepen. Eind goed, al goed. Alhoewel, ik weet nu nog niet precies wat die logaritmen nou inhouden...

Update: dit stukje bleek ook iets te veel horror te bevatten voor Blogger. De indexpagina liep er op vast.

Studie Ontwijkend Gedrag

2009-02-14T21:49:00.006+01:00

Elke dag werk ik hard en braaf aan mijn scriptie. Die vordert gestaag. Ik bevind me nu in de analysefase en dit betekent dat ik analyses met moeilijke namen loslaat op cijfertjes van 1 tot en met 5. Ik toets de internal consistency, check mijn Cronbach alpha's, maak wat scatterdiagrammen en laat er een regressie-analyse op los. Ook draai ik mijn hand niet meer om voor wat transposen en symmetrizen.

Maar tussen de bedrijven door ben ik ook heel goed in Studie Ontwijkend Gedrag, ook wel SOG genoemd. SOG-gen klinkt heel negatief, maar het is broodnodig kan ik je vertellen. Nu geldt voor SOG-gen eigenlijk hetzelfde als voor alcohol: geniet, maar SOG met mate.

En daar gaat het soms wat scheef. Want...ik heb Twitter weer herontdekt. En Twitter is verslavend. En wordt, hoe meer je het doet, ook steeds verslavender. Het is moeilijk uit te leggen waarom Twitter zo leuk is. De eerste reactie van veel mensen is: "Wat is er nou leuk aan de hele dag vertellen wat je aan het doen bent?" en "Wat interesseert mij het nou wat iemand anders, laat staan een onbekende, de hele dag doet?".

Maar Twitter is meer dan alleen maar vertellen dat je wakker bent, een broodje eet, boodschappen gaat doen of de kat een aai geeft. Twitter is ook het delen van nieuwsfeiten, wat soms vele malen sneller gaat dan via nu.nl, en het delen van kennis over onderwerpen die je interesseren. Je volgt mensen die jij interessant vindt en wordt gevolgd door mensen die jou interessant vinden. Zo kun je een waardevol online netwerk opbouwen.

Nieuwsgierig naar wat ik de hele dag te melden heb? Check de rechterkolom op dit blog of bekijk mijn Twitter-pagina.

Maar je bent gewaarschuwd: geniet, maar twitter met mate.

24/7 Perfectie

2009-02-09T20:49:00.018+01:00

Een vrijgezelle vrouw heeft het zwaar. Zij moet er te allen tijde stralend, vrolijk en verzorgd uitzien. 24/7 perfectie dus. Niet alleen buitenshuis dient zij zichzelf op een aantrekkelijk manier te presenteren, dit geldt ook voor het leven binnenshuis. Je weet namelijk nooit wanneer je die ene Leuke Man tegen het lijf loopt.

De pyjama waarin ik afgelopen vrijdag de deur opendeed voor de postbode past absoluut niet in het plaatje van een perfect en verzorgd uiterlijk. En echt stralend kon je mijn ongekamde haar en onopgemaakte gezicht niet noemen. Gelukkig viel de postbode niet in de categorie 'Leuke Man' en was de schade dit keer beperkt.

Zaterdag, in de herkansing. Je zou denken dat ik als verstokte vrijgezel toch snel leer van mijn eerder gemaakte fout, maar helaas. Postbode nummer twee (categorie Leuke Man!) had het geluk mij te zien met een half-opgemaakt gezicht en een prachtige paarse klem bovenop mijn hoofd om mijn haar uit mijn gezicht te houden. Gelukkig was ik de 'Hulk-fase' net voorbij en was ik niet meer her en der groen. (Nooit gehoord dat je rode plekjes kunt camoufleren met groen? Weer wat geleerd dus!) Maar mijn versierpogingen waren natuurlijk kansloos in deze gedaante en de Leuke Man ontglipte me.

Voortaan zit ik weer vanaf 08.00 uur 's ochtends stralend, vrolijk en verzorgd aan mijn scriptie te werken. 24/7 perfectie.

Nee, Ja, Nee!

2009-02-07T12:11:00.005+01:00

Nee zeggen. Het woord op zich is niet moeilijk, maar het uitspreken ervan lukt me niet altijd. "Mag het een onsje meer zijn?", "Kunt u de centrale deur even opendoen?", "Mag ik hier zitten?", "Mag ik u wat vragen?". Vragen waar ik soms 'nee' op wil antwoorden, maar mezelf toch 'ja' hoor zeggen.

De mensen die de vraag stellen, hebben er helemaal geen probleem mee dat ik 'ja' zeg. Integendeel, zij profiteren juist van mijn neiging tot het pleasen van mijn omgeving. Dan sta ik weer bij de kassa met te veel vlees, moet ik bij de voordeur irritante verkoopverhalen aanhoren, zit ik in de trein naast een stinkende medepassagier of word ik in de stad overspoeld met duizend redenen om lid te worden van de ECI. De enige die er last van heeft, dat ben ik. Want als ik 'ja' zeg tegen een ander, zeg ik dus 'nee' tegen mezelf.

Maar, slagers, colporteurs, treinreizigers en verkooplui opgelet! Het feest van het eeuwige 'ja'-zeggen is voorbij. Vanaf nu hou je al die extra onsjes maar zelf, gaat de centrale deur voor vreemden niet meer open, weiger ik beleefd de plek naast mij vrij te geven als de trein nog niet vol is en loop ik met een stoïcijns gezicht langs alle promotiemedewerkers. Ha!

Want soms moet je 'nee' zeggen tegen een ander, om 'JA!' te zeggen tegen jezelf.

Dromen

2009-02-04T16:35:00.004+01:00

Ik reed vannacht in een auto met daarachter een open kar. In die kar zaten een herdershond én een Shetlandpony. Samen met deze twee dieren was ik weggelopen. Waarvandaan of waarom wist ik niet. En ik ben er in de droom ook niet achtergekomen. Wel was er nog iets met een zwembad en een glas frisdrank.

Ik droom veel en vaak. En meestal onthou ik mijn dromen ook, of in ieder geval een gedeelte ervan. Ik heb wel eens proberen op te zoeken wat een droom betekende. Van dromen waarin ik dringend op zoek ben naar een toilet, maar deze of niet kan vinden, of er niet op wil omdat ze te vies zijn, is de betekenis me meteen duidelijk als ik wakker word: ik moet plassen.

Maar de meeste van mijn dromen zijn zo raar en vaag dat ik er vaak geen touw aan vast kan knopen. Zoals in de droom van vannacht: met een herdershond kan ik leven, daar heb je nog wat aan, maar een Shetlandpony?! Wat moet ik met een Shetlandpony? Met mijn lengte van 1.85 meter heb ik erg weinig aan die Shetlandpony als de auto waarin ik reed het zou begeven. En waar staat een Shetlandpony in vredesnaam voor? Op Dromenweb staat hij er niet tussen helaas. Bij 'Paarden' staat er wel: "Het dromen over paarden voorspelt bijna altijd voorspoed en geluk." Maar ja, een Shetlandpony is nou niet bepaald een paard. Het kan nooit gunstig zijn, die Shetlandpony.

Ik zit ook regelmatig rechtop in mijn bed, met hartkloppingen bij te komen van een enge droom. In een nanoseconde trek ik dan aan het touwtje van de lamp om te checken of die enge geest toch echt niet naast me staat. Vooral in tijden van stress komen deze dromen regelmatig voor. En stress, daar heb ik nou in deze weken gelukkig he-le-maal geen last van...

Colporteren-Colporteur-Colportage

2009-02-03T19:52:00.019+01:00

Iedereen heeft er wel eens mee te maken gehad: colporteurs aan de deur om je over te halen om een bepaald product of dienst aan te schaffen. De Dikke van Dale heeft een heel nette omschrijving voor colporteren:
col·por·te·ren -teerde, h gecolporteerd - venten met boeken, geschriften enz.

Ook Wikipedia rept met geen kwaad woord over colporteurs: "Colportage is in de traditionele zin: het van deur tot deur gaan met de bedoeling artikelen of diensten aan de bewoner(s) te verkopen."

Maar in de dagelijkse praktijk heeft colportage toch een nare bijsmaak. Een blik op de fora van Kassa of Radar maakt dit direct duidelijk. Gisteren werd ik verrast met een bezoekje van een colporteur van Greenchoice. Met een knap trucje ("Hallo, uw energiebedrijf!") haalde hij me over om de centrale deur van ons flatgebouw te openen. Daar zijn de buren me vast dankbaar voor geweest. Eenmaal bij mijn deur aangekomen hing hij een onsamenhangend verhaal op, waarbij hij niet een keer letterlijk benoemde dat hij graag wilde dat ik klant bij Greenchoice zou worden. Wel bleef hij erop hameren dat ik toch zeker niet wilde dat mijn geld rechtstreeks naar Duitsland zou gaan? Hierbij doelde hij op de overname van Essent door RWE. Gelukkig droop de man snel af toen ik zei dat ik absoluut geen interesse had. Hij ging vervolgens zijn geluk beproeven bij de overige bewoners in de flat. Ik vraag me af hoe goed zijn Pools is...

Ook een vrouwelijke colporteur van de Boekenclub of ECI, ik hou ze niet uit elkaar, wist met een slimme openingszin voorbij de centrale deur te komen: "Hallo, ik werk vandaag in uw flat. Kunt u de deur even opendoen?" Ik open de centrale deur, in de veronderstelling dat zij eindelijk de fietsenkelder kattenpoep vrij ging maken. En voor het zonder mijn neus te hoeven dichtknijpen wegzetten van mijn fiets, doe ik graag de deur open. Maar helaas, ook zij wilde mij op een slinkse en vage wijze een abonnement verkopen.

Gelukkig is de vlaag van verstandsverbijstering, waardoor ik toch steeds de centrale deur weer open, voorbij wanneer de colporteurs voor mijn eigen deur staan.

Scriptiestress

2009-02-02T11:17:00.002+01:00

Bijna afgestudeerd zijn betekent dat ik aan het zwoegen ben op mijn afstudeerscriptie. En nee, zwoegen is niet overdreven. Iedereen die ooit een scriptie heeft moeten schrijven, zal het roerend met mij eens zijn: een scriptie schrijven betekent stress. En niet zo maar stress, nee, keiharde scriptiestress.

Nu begon mijn scriptie eigenlijk stressvrij. Het begon zelfs zeer prettig allemaal, met een afstudeerstage bij Young Einstein. Daar kreeg ik de kans om veel ervaring op te doen; ik heb onder andere teksten geschreven, meegeholpen aan de ontwikkeling van een nieuwe site, advertentieverkoop gedaan, pluche uiltjes in elkaar gezet en meegedacht met nieuwe concepten. Maar dit alles had natuurlijk erg weinig met mijn scriptie te maken. Zo weinig, dat ik er nu heel hard aan moet trekken om eind maart klaar te kunnen zijn.

En dat levert dus een hoop stress op. Stress, omdat zo'n scriptie gewoonweg te groot is om te overzien. En als je het dan toch probeert, zorgt dit voor zoveel extra stress dat je gelijk lamgeslagen bent. Stress, omdat ik in eerste instantie niet genoeg respons om mijn eerste enquête kreeg, waardoor ik moest overschakelen op Plan B. En als ik je vertel dat Plan B twaalf klassen met middelbare scholieren omvat, dan kun je je het niveau van stress wel voorstellen. Jongeren in de leeftijd van 15 à 16 jaar zijn soms niet de meest makkelijke mensen. En dan druk ik me in enkele gevallen nog zacht uit. Ik herinner me het moment dat er in één klas een jongen over een tafel liep...need I say more?

Ook het inplannen van alle taken voor mijn scriptie levert een hoop stress op, omdat er te veel factoren onzeker zijn. Vooral bij de afwikkeling van de scriptie komen zoveel regeltjes en deadlines kijken, dat het inplannen hiervan nauwelijks mogelijk is. Ik richt me er eerst maar 'gewoon' op om het ding geschreven te krijgen. Dat levert op zich al genoeg stress op...

Op de drempel?

2009-02-01T17:11:00.000+01:00

Tja, en dan begint het toch weer te kriebelen. Ooit, in een ver verleden (en dan praten we over 2002) had ik een website waarop ik de meest onbenullige, interessante, aparte en bijzondere dingen vermeldde die ik meemaakte. Dat was toen redelijk nieuw en mijn website liep dan ook aardig goed. Maar na een aantal jaren schrijven was ik er wel klaar mee. Geen tijd meer, geen zin, dus hup de stekker eruit!

Tot nu dus. Al een tijdje zat ik er aan te denken om weer een blog te beginnen. En zo aan het eind van mijn studie Bedrijfskunde, en op de drempel van een nieuw leven met eerste echte baan, vind ik het wel weer tijd voor een eigen site. Dus...bij deze! Welkom op 'Op de drempel'.